Παράλληλα με το λουτρό της νύφης και ο γαμπρός την ίδια βραδιά του Σαββάτου, συνοδευόμενος από παρέα της εκλογής του και με τον παράνυφο πήγαιναν με όργανα σε λουτρώνα (λουτρό – χαμάμ) όταν ο γάμος γινόταν στις πόλεις για το νεγαμόλουτρο.
Τέταρτον, τα Γαμπρολάλι͜α (Γαμπροκαλέσματα: γαμπρός + λαλώ – προσκαλώ). Δύο εβδομάδες ή και περισσότερο μετά τους αρραβώνες οι γονείς της νύφης καλούσαν τον γαμπρό στο σπίτι τους.
Η μεγαλύτερη και σοβαρότερη φροντίδα των γονέων και στον Πόντο ήταν η δια του γάμου αποκατάσταση των παιδιών τους. Άρχιζε η μέριμνα αυτή πολλές φορές από την εποχή που το παιδί τους βρισκόταν ακόμα στην κούνια. Στα παλιά τα χρόνια ήταν αρκετά διαδεδομένο το «Χάραμαν τη κουνί» δηλαδή η αμοιβαία υπόσχεση των γονέων για τη σύναψη εν καιρώ γάμου των βρεφών τους.
Δημοσιεύουμε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση το παραπόδας χρονικόν, όχι τόσο δια την χαρακτηριστικήν απεικόνισιν της τύχης των κατοίκων των μεταλλειοφόρων περιοχών του Πόντου, όσον δια να παρουσιάσωμεν την ιδιομορφίαν της διαλέκτου της περιοχής Λίτσασας Νικοπόλεως, που εν πολλοίς είνε ακατάληπτος ακόμη και δια τους Ποντίους της περιφέρειας Χαλδίας Τραπεζούντος.
Στη διάλεκτο του Πόντου η έννοια των κοινών ρημάτων ευωδιάζω – μοσκοβολώ εκφράζονται με το ρήμα σκουτουλίζω στην Ίμερα και σκουντουλίζω στα Κοτύωρα. Παραδείγματα: «Σκουτουλίζ’νε τα τσ̌ιτσ̌άκια» «Ντ’ έμορφα εσκουντούλ’τσε το φαεί σ’!» «Να σκουτουλίζ’ η ψ̌ή ατ’» (ευχή για πεθαμένο).
Υπάρχουν κάποιοι που ονομάζουν τους Ρωμιούς τους Έλληνες του Πόντου ως Λαζούς αλλά και εξ αυτών των Ελλήνων εκ Πόντου κάποιοι πράττουν το ίδιο. Μάλιστα για να εξάρουν τη σημασία αυτής της επωνυμίας στη συνείδηση τους αλλά και στις συνειδήσεις των άλλων, προσθέτουν και τούτο: ότι η επωνυμία αυτή προήλθε από την παρήχηση των δύο λέξεων «Ελλάς ζει» = Λαζοί.