Χασάν-Ταμί / Τμήμα Κοϊλά-Χισάρ ή Σισόρτας της επαρχίας Κολωνείας - Νικοπόλεως του Πόντου
Χασάν-Ταμί / Τμήμα Κοϊλά-Χισάρ ή Σισόρτας της επαρχίας Κολωνείας - Νικοπόλεως του Πόντου
Το χωριό αυτό βρισκόταν βορειοανατολικά του Κοϊλά-Χισάρ και βόρεια του δημοσίου δρόμου, σε απόσταση 25 χλμ. περίπου, μεταξύ των τουρκικών (πιθανώς από παραφθορά της λέξης . Οι κάτοικοί του ανέρχονταν σε 280 και εκκλησιάζονταν στην εκκλησία της Υπαπαντής του Σωτήρος, που ανηγέρθη το 1908, με τελευταίο ιερέα τον Παπανικόλαο. Συντηρούσαν και μία σχολή με 4 τάξεις, στην οποία χρημάτισαν δάσκαλοι οι Χαράλαμπος Σεϊτανίδης, Ηλίας Παπαδόπουλος, Σταύρος Κοροσίδης και ο Δημήτριος Αδάμ από το Ματέν.
Εντός του χωριού υπήρχαν τα παρεκκλήσια του Αγίου Σπυρίδωνος, της Παναγίας και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Τα γύρω βουνά Τούτια, Πισλί-Μπελέν, Γανλί-Πουγάρ, Γουμψάρ και Κιαμπούρ-Αλάν καλύπτονταν από πυκνόφυτα δάση, στα οποία υπήρχαν οι γιαϊλάδες Γαράλιτζα και Κιαμπούρ-Αλάν. Πέριξ του χωριού υπήρχε επίσης ένα λιβάδι 2.000 τ.μ. για τη βοσκή των οικοσίτων ζώων και αιγοπροβάτων.
Πάνω από το χωριό έρρεε ο ποταμός Μελέτ-Ιρμάκ (Μελάνθιος), που πήγαζε από το Σαρή-Τσιτσέκ. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των προγόνων μας, ολόκληρη η περιοχή κατεχόταν άλλοτε από έναν τσιφλικούχο Τούρκο, τον Χασάν, ο οποίος είχε εκεί ένα ταμί (παράγκα, παράπηγμα). Από αυτόν, πρώτη η χήρα Χατζή Αναστασίου Κοροσίδου από την Αργυρούπολη εξαγόρασε αντί 200 λιρών μια αρκετά μεγάλη έκταση, στην οποία εγκαταστάθηκε με τα 4 παιδιά της: Χαράλαμπο, Κυριάκο, Ηλία και Ιωάννη. Με την πάροδο του χρόνου προσήλθαν και άλλες οικογένειες από την περιφέρεια Αργυρουπόλεως και έτσι κατοικήθηκε το χωριό, το οποίο ονομάστηκε Χασάν-Ταμί από το όνομα του πρώτου ιδιοκτήτη Τούρκου Χασάν και τη λέξη «ταμί» (παράπηγμα του Χασάν). Νικόπολη - Γαράσαρη Πόντου: Χωριά, Τοπωνύμια, Χοροί, ήθη, έθιμα, παραδόσεις
Επί αρκετά έτη μέχρι το 1916, αν και το χωριό περιτοιχίζονταν από τουρκοχώρια, εντούτοις —πλην μικροεπεισοδίων— οι Έλληνες συνέζησαν ειρηνικά με τους περίοικους Τούρκους. Μετά την κατάρρευση όμως του τουρκικού μετώπου και την προέλαση του ρωσικού στρατού, οι οπισθοχωρούντες Τουρκολάζοι επιδόθηκαν σε λεηλασίες και διαρπαγές, ενώ συγχρόνως απήγαγαν στα βουνά τρεις νέους: τους Νικόλαο Κοροσίδη, Ευστάθιο Κοροσίδη και Νικόλαο Λαζάρου, τους οποίους άφησαν ελεύθερους μετά την καταβολή λύτρων 200 λιρών. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, καθώς και επειδή φόνευσαν μία γυναίκα το 1916, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να διασκορπιστούν: άλλοι στην Ορδού, άλλοι στη Σαμψούντα και άλλοι στο Κοϊλά-Χισάρ, πλην του γέροντος Κυριάκου Κοροσίδου, που παρέμεινε στο χωριό και διηγήθηκε σε αυτούς μετά την επάνοδό τους τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες των αντίχριστων αυτών τούρκων. Μετά την ανακωχή, οι επιζήσαντες επανέκαμψαν στις κατερημωμένες εστίες τους και παρέμειναν στο χωριό μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών, οπότε οι διασωθέντες κατέφυγαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Άλωρος της Αριδαίας του Νομού Πέλλης, σύμφωνα με τις αφηγήσεις των πατριωτών Λεωνίδα, Νικολάου, Ευσταθίου Κοροσίδη και Γεωργίου Ξανθοπούλου.
Πηγή: Ιστορία & Λαογραφία Κολωνίας και Νικοπόλεως Πόντου
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
