’Απάν σὴν Χαβίαναν, έναν χρόνον πολλά όσπίτια κ̌’ εἶχαν κόκκινα όβά τὴ Λαμπρήν. Αἰτία ἔτον ἕνας ἀλεπός· ἐκατίβαινεν τὴν νύχταν ἀς ὀρμάν, ἔμπαινεν ἀπὲς σὰ πόνι͜α καὶ σὰ μαντρία κ’ ἐφούρκιζεν τὰ κοσάρας.

Τῆ Κετὶπ τῆ Μιλτιάδη τῆ Σεϊρενέτε ἀδελφὴ Ὄλγα ἐπέμνεν ἕναν ἡμέρ’ σὸ σπήτ’ νὰ μαγειρεύ’ καὶ ν’ ἐφτάει τ’ ὁσπητὶ τὰ δουλείας κ’ οἱ ἀγούρ’ πάλ’ ἐπῆγαν σὸ καγάνεμαν.

Εἶνας χωρέτες ἕναν βράδον ἐπέρεν τὸν γειτονάν-άτ’ κι ἐπῆγεν σ’ εἰνὸς κοριτσὶ ψαλάφεμαν. Σὴν στράταν σεΐτι͜α ἐπέγναν λέει τὸν γειτονάν-άτ’:

Χόχορας (κουκουβάγια). Νομίζω ότι είναι ονοματοποιημένη λέξις από την φωνή της κουκουβάγιας χό - χό, που ακουγόταν στο χωριό την νύκτα κατά το καλοκαίρι. «Τ' ομμάτια τ' άμον τη χόχορα» = για μάτια στρογγυλά μεγάλα και εκφραστικά.