Αν αληθεύει αυτό που λένε, πως όπου δεν υπάρχει προσωπική ποίηση εκεί ακμάζει η λαϊκή μούσα, τότε μας δίδεται η εξήγηση γιατί στον Πόντο παρετηρείτο αυτή η άνθιση των δημοτικών τραγουδιών από ποσοτική και ποιοτική άποψη.
Ο κωφόν ο Χαράλαμπον ασ’ στο Παρτίν έστειλεν τον γυιέν ατ’ τον Μουχαήλ 18 χρονών, μ’ έναν μετζιτιέν (20 γορόσα̤) να πάει ση Σαμανάντων να αγοράζ’ ζάχαριν, πρίντζ, σαπών και ελαίας.
Ο Μήτο του Βαρειόζ’ ασού Τσίτα είχ̌ε έναν δα̤φορά με τη Σουμουλεκάντους και έναν ημέρα αστ’ εποίκε νάκλ’ τη δα̤φορά τουνα ‘ς σον Πέτρο του Χατζηπάν παρακάλεσεν ατονα να εμπαίν’ απάν’ και να λύν’ -α.
Ίνας Κανέτες τζαρτζής ελάσκουτον ‘ς σα χωρία κι επούλ’νεν βελόνα̤, ζινύχ̌α κι άλλα ψιλοβολέας. Έτον και πολλά μασχαρά̤νος.
Ένας αλεπός εσέβεν ασ’ σο παραθύρ’ ‘ς σην Εγκλεσίαν τη Θέμπεδας, κι ασ’ σο τηδέν ‘κ̌´ηύρεν να τρώη, έφα(γ)εν τα χαρτία τ’ Εγκλεσίας, τα ψαλτήρα̤, τ’ ωρολόγα̤, το Βαγγέλεν.
