Τα τρίτα και τα ένατα, δηλαδή τα «δείπνα» για τη λατρεία των νεκρών μετά τον ενταφιασμό τους, είναι γνωστά από τις φιλολογικές μαρτυρίες και επιβιώνουν μέχρι τις ημέρες μας ως τα λεγόμενα «τριήμερα» και «εννιάμερα».
Ἡ εἰκὼν ἥτις τὸ πρῶτον ἐδημοσιεύθῃ εἰς τὸ Πανηγυρικὸν Λεύκωμα τῆς Παναγίας Σουμελά, ἔργον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Μεταξοπούλου, τοῦ ἔτους 1775, ἐνέχει πολλαπλῆν ἱστορικὴν σημασίαν.
Πρῶτον Παρουσιάζει τὴν Θεοτόκον ὀρθίαν μὲ τὸ πρόσωπον Ἐκείνης καὶ τοῦ Θείου Βρέφους εἰς ἀρίστην κατάστασιν.
Ο Θεός και Σωτήρ ημών εκπαιδεύει τους ανθρώπους όχι μόνον με αποφατικά και δογματικά θεσπίσματα, ώστε να μισούν την κακίαν και να αγαπούν την αρετήν, αλλά χρησιμοποιώντας και διαφωτιστικά υποδείγματα, παραδίδει με σαφήνεια τα μαθήματα της αγαθής βιοτής.
Οὐ τοῖς ἀποφατικοῖς καὶ δογματικοῖς μόνον θεσπίσμασιν ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ σωτὴρ παιδεύει τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε μισεῖν κακίαν καὶ ἀγαπᾶν ἀρετήν, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐναργέσι τῶν ὑποδειγμάτων σαφῆ παραδίδωσι τὰ τῆς ἀγαθῆς πολιτείας μαθήματα, ἔργοις ὅμου καὶ λόγοις προσβιβάζων ἡμᾶς τῇ καταλήψει τῆς ἀγαθῆς καὶ φιλοθέου ζωῆς.
Μόλις ακούσαμε τον υιό της βροντής, τον Ιωάννη, ή μάλλον το Άγιον Πνεύμα που από ψαρά και χειροτέχνη τον έκαμε συγγραφέα και κήρυκα πραγματικά θείων και υψηλών υποθέσεων, να μας εκθέτει το θαύμα της σωματικής και πνευματικής αναβλέψεως του εκ γενετής τυφλού.
