Ο παπα Κωνσταντίνος Ιωσηφίδης εκ Σαμανάντων Κρώμνης

Written by Πολατίδης Βασίλειος. Posted in Εκκλησιαστικά πρόσωπα

Ο ιερός κλήρος της Ανατολής διεκρίνετο πάντα για την απλότητα, την αγνότητα και την αγιότητά του. Πρωτοπόροι και οδηγοί σε κάθε θυσία για τη θρησκεία και την πατρίδα στάθηκαν οι ιερείς της Mικρασιατικής γης.

Οι αρχιερείς Χρυσόστομος Σμύρνης, Αμβρόσιος Μοσχονησίων, Γρηγόριος Κυδωνιών, Ζήλων Ευθύμιος, ο πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αμασείας Πλάτων Αϊβαζίδης, εδοκίμασαν τον πιο φρικτό θάνατο. Εκατοντάδες ιερέων ακολουθώντας την εξορία στα βάθη της Μικράς Ασίας, τα καραβάνια του Ελληνισμού ξεψύχησαν άλλοι από τα βόλια και το μαχαίρι του δυνάστη και άλλοι από τις κακουχίες, το κρύο, τις αρρώστιες, την πείνα και τη δίψα. Ο παπα Κωνσταντίνος Ιωσηφίδης εκ Σαμανάντων Κρώμνης Ήταν γερμανικό το σχέδιο εξοντώσεως του ελληνισμού με το μέσον της εξορίας. Και τιμωρήθηκε η Γερμανία και στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γιατί και για τα έθνη υπάρχει «δίκης οφθαλμός» το μάτι του μεγάλου Θεού που τιμωρεί. Σε 350.000 και πλέον ανέρχονται οι νεομάρτυρες του Ελληνισμού που δεν αξιώθηκαν να λυτρωθούν από τα δεινά της εξορίας και δεν αγνάντεψαν τα βουνά της Ελλάδας, όπου ήταν πάντα ο νους και η σκέψη τους. Και άφησαν τα τιμημένα τους κόκαλα θλιμμένοι, πικραμένοι στην πάτρια γη. Οι ψυχές τους προσδοκούν μαζί με την Ανάσταση και την επιστροφή του Ελληνισμού στην παλιά του κοιτίδα. Κι ας φαίνεται αυτό ουτοπία και χίμαιρα. Δεν είναι κανείς τόσο δυνατός ώστε να εξιχνιάσει τις βουλές του Θεού! Ποιος μπορούσε άραγε να φανταστεί ποτέ ότι ύστερα από 2750 χρόνια ο Ελληνισμός της Μικρασίας και του Πόντου θα γύριζε στην παλιά του πατρίδα; Κανείς ασφαλώς. Κι όμως το 1922 πραγματοποιήθηκε η μεγαλειώδης μετοικεσία του Ελληνισμού της Ανατολής. Δικαιούται κάθε Μικρασιάτης αλλά και κάθε Έλληνας να πιστεύει και να ελπίζει στην επιστροφή, στην επάνοδο στις παλιές εστίες των πατέρων μας. «Άδηλοι αι βουλαί του Υψίστου». Ίσως ο γυρισμός να είναι απώτερος, ίσως και προσεχής. Ένας ταπεινός λευίτης όχι έμπλεος σοφίας και θεολογίας, αλλά απλός και απέριττος λειτουργός του Υψίστου ήταν ο εφημέριος του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου του χωρίου Σαμανάντων της Κρώμνης του Πόντου, ο πατέρας Κωνσταντίνος Ιωσηφίδης. Ας σημειωθεί ότι ο Άγιος Γεώργιος καταγόμενος από τη γειτονική προς τον Πόντο Καππαδοκία και οι δύο Άγιοι Θεόδωροι, ο Τήρων και ο Στρατηλάτης που ήταν από τον Πόντο στάθηκαν οι πιο αγαπητοί άγιοι των Ελλήνων στον Πόντο και η λαϊκή ποντιακή μούσα τους ύμνησε με τα τραγούδια της. Ο Νοέμβριος μήνας λεγόταν προς τιμή του Αγίου Γεωργίου «Αεργίτες», διότι στις 3 Νοεμβρίου τιμάται η ανακομιδή των ιερών του λειψάνων. Και τότε η γιορτή του στον Πόντο ήτανε πιο επιβλητική και πιο μεγαλόπρεπη. Χρόνια ο παπα Κωνσταντίνος με τη ζεστή του πίστη θέρμαινε τις ψυχές των ενοριτών του κάτω από τους θόλους της εκκλησίας του Μεγαλομάρτυρος και ο Άγιος του στάθηκε πάντα προστάτης και βοηθός στην περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με τις πολυκύμαντες εξελίξεις του στην περιοχή του Πόντου. Όταν καταλήφθηκε από τους Ρώσους το 1916 και όταν εγκαταλείφθηκε στους τούρκους. Συμφορές ανείπωτες δεινά ανήκουστα κι όμως η πίστη κατίσχυσε, η ελπίδα της καταλήψεως της Μικράς Ασίας από τα προελαύνοντα ελληνικά στρατεύματα αναχαιτίστηκε από την ελληνική διχόνοια και την υστεροβουλία των ισχυρών της γης. Ήρθαν οι εξορίες οι πολυώδυνες και στη συνέχεια οι σωτήρια ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδας τουρκίας. Κι έπρεπε και ο ακοίμητος φρουρός του Αγίου να μπει στο δρόμο, αφήνοντας το σύμμαχο και προστάτη του Άγιο; Οι συγχωριανοί του κατηφόρισαν για την Τραπεζούντα παίρνοντας ό,τι μπορούσε ο καθένας από τα υπάρχοντά τους. Γεωγραφικό Λεξικό Χαλδίας Πόντου 20ο Σιασκαλάντων, Σαρπίσκια, Σιαμανάντων, Σιπικόρ. Ο παπα Κωνσταντίνος έμεινε τελευταίος και αναποφάσιστος μπήκε για τελευταία φορά στην εκκλησία του Αγίου και προσκύνησε την εικόνα του με δάκρυα. Όχι άγιε Γιώργη μου, δε θα σ’ αφήσω να σε μαγαρίσουν τα σκυλιά, θα σε πάρω μαζί μου στην Ελλάδα, στην πατρίδα μου, στο γένος μου που σε τιμά και σε δοξάζει. Εκεί κάτω θα στήσω πάλι το θρόνο σου και θα υμνώ τη δόξα και τη μεγαλοπρέπεια σου. Και βρήκε τούρκους αγωγιάτες που τους ακριβοπλήρωσε και φόρτωσαν 15 άλογα με τις μεγάλες φορητές εικόνες, τα άλλα ιερατικά σκεύη και τα πράγματά του. Και η συνοδεία ακολουθώντας μονοπάτια και δυσπρόσιτες πλαγιές έπειτα από πορεία κουραστική 15 και πλέον ωρών, έφτασε στην Τραπεζούντα, όπου περίμενε το ελληνικό καράβι σωτηρίας τα πλήθη της προσφυγιάς για το γυρισμό στην Ελλάδα. Και πάλι δάκρυσε όταν είδε τον Σταυρό την Ελληνική Σημαία και φώναξε: «Να το έθνος μου Αϊ-Γιώργη μου! Θα σε φυλάξει όπως το φύλαξες στα χρόνια της σκλαβιάς, θα σε τιμήσει όπως το κράτησες εσύ τιμημένο και αμόλυντο από τον εξισλαμισμό». Οι τούρκοι μα και οι Έλληνες στην Τραπεζούντα τα έχασαν όταν είδαν έναν παπά να κουβαλάει «σανίδια» τη στιγμή που ο καθένας φρόντισε να κρύψει και να σώσει κάτι πολύτιμο και ασφαλώς τον πέρασαν για τρελό (τελή παπά). Και ο θρυλικός αυτός παπάς έφτασε στην Ελλάδα. Στα 1926 όταν φτιάχτηκε ο προσφυγικός οικισμός του Χασανιού δηλαδή του Ελληνικού (έτσι λέγεται ο συνοικισμός από τον Πύργο και τα κτήματα κάποιου χασάνη της τουρκοκρατίας), έφτιαξε το Ιερό Ναό του Αγίου όπου τοποθέτησε όλες τις εικόνες του τέμπλου όπως ακριβώς ήταν στην γενέτειρα του την Κρώμνη και η λύπη για τη χαμένη πατρίδα μετριάστηκε. Ένας όμορφος συνοικισμός φύτρωσε στην άγονη και ξερή αυτή γωνιά της Αττικής με τις ακαταπόνητες φροντίδες μιας άλλης ηρωικής μορφής του άξιου Κρωμναίου Παναγιώτη Χατζηπαναγιωτίδη που έσωσε άλλοτε με το θάρρος, την πολιτικότητα και το κύρος του τους Έλληνες της Τραπεζούντας από τις ορδές του καταραμένου σφαγέας του Ελληνισμού του Πόντου τοπάλ οσμάν. Δυστυχώς η πρόοδος, οι άστατοι καιροί και η σκοπιμότητα στάθηκαν αίτιοι να εξοριστούν και πάλι οι πρόσφυγες του Χασανιού μαζί με τον προστάτη τους Άγιο. Το αεροδρόμιο του Ελληνικού έπρεπε να μεγαλώσει σε βάρος του χωριού τους. Νέα δάκρυα, νέες περιπέτειες, νέες δοκιμασίες. Ο χώρος απαλλοτριώθηκε και τα σπίτια με τον Αϊ-Γιώργη γκρεμίστηκαν. Οι δικαιούχοι αποζημιώθηκαν έπειτα από πολλά χρόνια, όταν πια η πίκρα ξεχείλισε το ποτήρι της ζωής. Οι εικόνες του Αγίου συγκεντρώθηκαν από κάποιον ευσεβή σε κάποιο υπόγειο των Σουρμένων. Ο παπα Κωνσταντίνος στα 1940 πέθανε από τη θλίψη του! Στους ευάριθμους Κρωμναίους της Ελλάδας που τίμησαν την Παναγία Σουμελά του Βερμίου με έναν απέριττο ξενώνα που θυμίζει το μεγαλείο της λεβεντογέννας πατρίδας τους, ας περιληφθεί και η φροντίδα της ανιστορήσεως του Αγίου σε έναν Ναό νέο, εφάμιλλο της αλησμόνητης πατρίδας τους της Κρώμνης. Κρώμνη Πόντου (Korom Korum Trabzon) Ιστορία Λαογραφία Πολιτισμός. Χωριά, Τοπωνύμια, Ήθη, Έθιμα, Θρύλοι, Παραδόσεις, Χοροί, Πρόσωπα.