Ο ιερεύς παπα - Ματθαίος Παπαδόπουλος - Καρακαντζή Σουρμένων 1883 - Θεσσαλονίκη 1958 - Ο μέγας ευεργέτης των Σουρμένων του Πόντου
Ο ιερεύς παπα - Ματθαίος Παπαδόπουλος - Καρακαντζή Σουρμένων 1883 - Θεσσαλονίκη 1958 - Ο μέγας ευεργέτης των Σουρμένων του Πόντου
«....Ειδότες ότι έκαστος εάν τι ποιήση αγαθόν τούτο κομίσεται παρά Κυρίου είτε δούλος είτε ελεύθερος» ('Εφεσ. στ'. 8)
Μετά ασθένειαν βαρείαν εκδηλωθείσαν αδοκήτως, απεδήμησεν εις Κύριον την 30ην Σεπ)βρίου π.έ. ο αείμνηστος ιερεύς Ματθαίος Παπαδόπουλος, πρωθιερεύς εν τω Ιερώ Ναώ της του Θεού Σοφίας, Θεσσαλονίκης. Η σορός αυτού ετέθη εις προσκύνημα εν τω ιερώ ναώ και την επομένην εκηδεύθη εν μέσω εκδηλώσεων αισθημάτων λύπης, αγάπης και σεβασμού των ενοριτών του και των πολλών πατριωτών του της πόλεώς μας. Εγεννήθη εν έτει 1883 εν τη μυροβόλω ενορία Καρακαντσή Σουρμένων εκ γονέων Παπά-Αναστασίου και Ελένης πρεσβυτέρας. Γόνος δε ιερατικής οικογενείας υπάρχων και έγγονος του προ αιώνος περίπου εθνικώς δράσαντος αειμνήστου αρχιερατικού επιτρόπου Σουρμένων του θρυλικού Παπά-Πάνου Κεσίσογλου, εκ παιδικής ηλικίας εγαλουχήθη με τα σωτήρια νάματα της χριστιανικής διδασκαλίας. Και επί τούτοις αφού εξέμαθε τα πρώτα γράμματα εν Σουρμένοις, εν συνεχεία εφοίτησεν εις το Φροντιστήριον Τραπεζούντος, εξ ού αποφοιτήσας, μετεξεπαιδεύθη εις το εν Σάμω Ιεροδιδασκαλείον. Επανελθών εχειροτονήθη εν Σουρμένοις τω 1908 ιερεύς, ως βοηθός του πατρός του, μετά τον θάνατον του οποίου διετέλεσεν εφημέριος της ενορίας του μέχρι της αποχωρήσεως εκ Σουρμένων κατά τα τέλη του 1917 των Ρωσσικών στρατευμάτων, οπότε και κατέφυγεν οικογενειακώς εις Βατούμ. Ενήμερος ών εξ ιδίας αντιλήψεως της όλης τότε χαώδους καταστάσεως της πατρίδος του, ευθύς ως έφθασεν εις Βατούμ, περιέγραψε και ανέπτυξε με τα μελανώτερα χρώματα εις τους εκεί εγκατεστημένους συμπατριώτας του την δεινήν θέσιν εις ήν ευρίσκοντο οι εν Σουρμένοις ομογενείς και ιδία οι κάτοικοι των ενοριών Κοινωνήσης, Χαλανικής, Χουμουρκίαντων και Μουλκάντων, ως λεηλατηθέντες ανηλεώς και εξωσθέντες αγρίως των οικιών των υπό των περιοίκων Τούρκων γειτόνων των και επέτυχεν εν αγαστή ομοφωνία πάντων όπως ναυλώσωσι και αποστείλωσιν εις Σούρμενα ατμόπλοια προς παραλαβήν και διάσωσιν των εγκαταλειφθέντων εις το έλεος του Θεού προσφύγων ήδη Σουρμενιτών. Και άμ' έπος, άμ' έργον, συσταθείσης υπό την προεδρείαν του αειμνήστου πατρός Ματθαίου προς τούτο επιτροπής προς συλλογήν εράνων και καταβολήν ενεργειών υπέρ του ως άνω σκοπού απεστάλησαν αμέσως τη 2α και 14η Φεβρουαρίου 1918 δύο μεγάλα μεταγωγικά του Ρωσσικού Ναυτικού έναντι καταβολής 100.003,85 ρουβλίων (ισοδυναμούντων με 5.000 και πλέον λίρας χρυσάς Τουρκίας) συλλεγέντων προθύμως και αποκλειστικώς παρά των Σουρμενιτών του Βατούμ και παρελήφθησαν ούτω εις Βατούμ από τον αιγιαλόν Χουμουρκιάντων σώοι και αβλαβείς οι εγκαταλειφθέντες εκεί Σουρμενίται πρόσφυγες. Υπάρχει έντυπος οικονομική διαχείρισις του Ταμείου τούτου, επιβεβαιούσα τα ως άνω. Και μόνον η ενέργεια αύτη του αειμνήστου Παπά-Ματθαίου επισύρει προς αυτόν την ευγνωμοσύνην των Σουρμενιτών και κατατάσσει αυτόν εις την χορείαν των ευεργετών της πατρίδος. Κατά το 1918 εγκατεστάθη εν Σοχούμ ένθα και προσελήφθη ως εφημέριος εις τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Γεωργίου της Ελληνικής Κοινότητος. Και ενταύθα υπηρέτησεν ευδοκίμως την Εκκλησίαν παρά τας αντιξοότητας της τότε επικρατούσης εκεί εκρύθμου καταστάσεως και διά την ένθερμον Χριστιανικήν, εθνικήν και κοινωνικήν δράσιν αυτού απέσπα κατ' επανάληψιν τας ευχαριστίας των κατά καιρούς μητροπολιτών της Απχαζίας και αυτού ακόμη του Πατριάρχου Γεωργίας Χριστοφόρου. Τοσούτος υπήρξεν ο ζήλος αυτού εις την εκτέλεσιν των χριστιανικών του καθηκόντων, ώστε επέσυρε την μήνιν των κομμουνιστικών αρχών και καταδιωχθείς κατέφυγεν εν έτει 1930 εις Ελλάδα και εγκατεστάθη εις Θεσσαλονίκην όπου διωρίσθη αμέσως υπό του αλησμονήτου μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Γενναδίου ως εφημέριος εις τον Ιερόν Ναόν της του Θεού Σοφίας. Επί 25 και πλέον έτη με τον ίδιον ζήλον και την αγάπην προς το ποίμνιόν του εξετέλεσεν ανελλιπώς και επαξίως και εν Θεσσαλονίκη τα χριστιανικά του καθήκοντα εις βαθμόν να προαχθή και εις πρωθιερέα του εν λόγω Ναού. Καλόκαρδος και γαλήνιος, καλοκάγαθος και σοβαρός, ο λειτουργός ούτος του Υψίστου, ενέπνεεν τον σεβασμόν και την αγάπην εις όλους. Εγνώριζε να συμπάσχη και συνδράμη τους χρήζοντας παραμυθίας και βοηθείας πάντοτε εν κρυπτώ ακολουθών το παράγγελμα του Κυρίου «Μή γνώτω η δεξιά, τί ποιεί η αριστερά». Η ανάμνησις του θα μείνη παντοτεινή εις όσους τον εγνώρισαν. Ραίνων εν τέλει τον νωπόν τάφον του με αγριολούλουδα της μυρωμένης πατρίδος του, εύχομαι την εξ ύψους παρηγορίαν εις τους τεθλιμμένους οικείους και συγγενείς του και ιδία εις την πρεσβυτέραν και τον αντάξιον υιόν του Χαρίλαον. Γαίαν έχοι ελαφράν και αιωνία του η μνήμη.
Λεωνίδας Καζαντζής - Πηγή: Ποντιακή Εστία 1958
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
