Νικόλαος Χρ. Θειόπουλος Κοινώνισσα Σουρμένων 1871 - Αθήνα 1960
Στις 30 Μαΐου 1960 μας εγκατέλειψε για πάντα ο σεβάσμιος και αγαπητός σε όλους πατριώτης Νικόλαος Χρ. Θειόπουλος, καταγόμενος από τη μυροβόλο ενορία Κοινωνήσης Σουρμένων.
Γεννήθηκε στα 1871 στο Πουλαντζάκι του Πόντου, όπου ο πατέρας του Χρήστος εργαζόταν σανράφτης ξενητεμένος εκεί με τη γυναίκα του Ελένη. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στο εκεί Δημοτικό Σχολείο, ύστερα εφοίτησε στο υπέροχο Φροντιστήριο Τραπεζούντος και βγήκε αριστούχος. Αμέσως διορίστηκε δάσκαλος στο Ελληνικό Σχολείο Πουλαντζακιού, όπου και δίδαξε επί δύο χρόνια. Αργότερα ακολούθησε το δρόμο της ξενητειάς στη Ρωσία, εργαζόμενος σαν λογιστής στο Ταϊγάνι, στο Ροστώφ, στο Κατερινοδάρ, στο Νοβοροσίσκ και τελικά στο Σοχούμ όπου και εγκαταστάθηκε, επιδοθείς δε στο εμπόριο του καπνού προόδευσε ζηλευτά. Εκεί συνέδεσε την τύχη του με την Πολύμνια Διαμαντοπούλου, κόρη αρχοντικής οικογενείας του Σοχούμ, από την οποία και απέκτησε δύο υιούς και μία θυγατέρα. Στο Σοχούμ διακρίθηκε και σαν έμπορος και σαν κοινοτικός παράγων σοβαρός, ενδιαφερόμενος ζωηρά για την πρόοδο και προαγωγή της Ελληνικής Κοινότητας, από την οποία και εξετιμάτο πολύ. Στην Ελλάδα κατήλθε κατά το 1926 και αμέσως προσελήφθηκε σαν λογιστής στην Τράπεζα Αθηνών, όπου και ειργάσθηκε αποδοτικά μέχρι του 1952 οπότε και απεχώρησε συνταξιούχος, λόγω γήρατος. Τον Οκτώβριο του 1957 προσεβλήθηκε από συμφόρηση, η οποία και τον οδήγησε στον τάφο το 1960. Η κηδεία του έγινε την επομένη του θανάτου του απέριττη και απλή στο Νεκροταφείο Ζωγράφου, την ακολούθησαν δε όλοι όσοι τον γνώρισαν και τον αγαπήσανε πολύ. Ευγενής, αξιοπρεπής, σοβαρός γλυκομίλητος με βαθειά θρησκευτικότητα ο Νικόλαος Θειόπουλος έγραψε το τόξο της ζωής του τόσο Χριστιανικά τόσο υπέροχα που θα μείνει αξέχαστη για όλους όσοι τον γνώρισαν. Και ως σύζυγος και ως πατέρας υπήρξε υποδειγματικός. Αξέχαστε και ανεκτίμητε Νικόλαε Θειόπουλε! Ζωντανεύοντας τις μνήμες των Ελλήνων του Πόντου
Νοερώς παριστάμενος στον τάφο σου έρχομαι να ράνω τούτον με τα αγριολούλουδα της πατρίδος σου Κοινωνήσης και με τα μανουσάκια της απ' «το Καπάν τ' άη Ανδρέα» βρεγμένα με τα καυτά δάκρυά μου και να ευχηθώ εκ βάθους ψυχής... Αιώνια σου η μνήμη, η ψυχή σου εις τον Παράδεισον και λαφρό το χώμα της Μεγάλης μας Μάννας Ελλάδας που σε σκεπάζει. Ιστορία του Ελληνισμού του Ευξείνου Πόντου
Νικόλαος Χρ. Θειόπουλος 1871-1960 του Λ. Καζαντζή (Μάκρων) - Πηγή: Ποντιακή Εστία 1961
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
