Το χωρίον Καλίνδρια ή Καλύνδρια (Κιλινδίρ) - Προσφυγικοί οικισμοί του νομού Κιλκίς
Το χωρίον Καλίνδρια ή Καλύνδρια (Κιλινδίρ - Προσφυγικοί οικισμοί του νομού Κιλκίς
Καλίνδρια ή Καλύνδρια (Κιλινδίρ). Ο οικισμός Κιλινδίρ βρίσκονταν νότια της λίμνης Δοϊράνης ανάμεσα στο Χέρσο και το Δοξάτο, σε υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει 18,5 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά του Κιλκίς και 64 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Στα ανατολικά του περνάει η εθνική οδός Θεσσαλονίκης-Δοϊράνης και στα δυτικά του η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρούπολης. Το 1886 ο οικισμός (ανήκε στον εκ Θεσσαλονίκης Γ. Χαρίση) βρίσκονταν επί κυλινδρικού υψώματος (εξ ου και το όνομα) και είχε 20 ελληνικές οικογένειες (Σχινάς). Στην Απαρίθμηση το 1913, κατεγράφησαν 296 κάτοικοι (146 άνδρες και 150 γυναίκες). Το 1914 οι κάτοικοί του ήταν βουλγαρόφωνοι, ήταν έδρα αστυνομικού σταθμού, είχε ειρηνοδικείο και σιδηροδρομικό σταθμό.
Το 1919 αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στη κοινότητα Κιλινδίρ όπου ορίζεται έδρα της κοινότητας. Στην απογραφή πληθυσμού του 1920, κατεγράφησαν 58 άνδρες και 31 γυναίκες, σύνολο 89 κάτοικοι ενώ στην απογραφή προσφύγων του 1923 βρέθηκαν στον οικισμό 384 πρόσφυγες (190 άνδρες και 194 γυναίκες). Εδώ μετά το 1923 η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων εγκατέστησε και άλλες προσφυγικές οικογένειες έτσι ώστε το 1928 η Γ.Δ.Ε.Μ.-Ε.Α.Π. κατέγραψε 96 οικογένειες προσφύγων (366 άτομα) από τον Αίμονα της Ανατολικής Ρωμυλίας. Ήταν μικτός οικισμός (πρόσφυγες και γηγενείς). Η εγκατάσταση προσφύγων στον οικισμό, ήταν στρατηγική επιλογή για να ενισχυθεί το εθνικό στοιχείο σε βάρος των λοιπών μειονοτήτων που παρέμειναν στο χώρο το 1925. 
Το 1926 ο οικισμός Κιλινδίρ μετονομάζεται σε Καλίνδρια, ενώ την ίδια χρονιά η κοινότητα Καλίνδριας μετονομάζεται σε κοινότητα Χερσόβου (Φ.Ε.Κ. 356Α – 09/10/1926) και ένα μήνα αργότερα μετονομάζεται σε κοινότητα Χέρσου που ανήκει στο νομό Θεσσαλονίκης (Φ.Ε.Κ. 396Α – 06/11/1926). Στην απογραφή του 1928, εκ των 349 κατοίκων, οι 339 ήταν πρόσφυγες που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Σύμφωνα με το Ονομαστικό Ευρετήριο Αγροτών Προσφύγων, στον οικισμό καταγράφηκαν το 1928, 140 δικαιούχοι «αρχηγοί οικογενειών αγροτικώς εγκατεστημένων και των μελών τοιούτων οικογενειών δικαιούχων - κατά τους ισχυρισμούς των - αποζημιώσεως εξ ανταλλαγής» (Αρ. 134841-134980). Προσφυγικά χωριά του νομού Κιλκίς
Το 1934 ο οικισμός Καλίνδρια και η κοινότητα Χέρσου αποσπώνται από το νομό Θεσσαλονίκης και υπάγονται στο νομό Κιλκίς (Φ.Ε.Κ. 341Α - 08/10/1934). Κάθε χρόνο, στις 8 Ιανουαρίου, οι κάτοικοι αναβιώνουν το έθιμο της «Μπάμπως» (Γυναικοκρατίας) σύμφωνα με το οποίο οι γυναίκες του χωριού επιβάλουν για μια μέρα την απόλυτη εξουσία τους με κεντρικό πρόσωπο τη «μάμμη» ή γιαγιά.
Το 1997 ο οικισμός Καλίνδρια με το πρόγραμμα «Καποδίστριας» αποσπάται από την κοινότητα Χέρσου (καταργείται) και προσαρτάται στο δήμο Χέρσου (Φ.Ε.Κ. 244Α – 04/12/1997) όπου και παραμένει μέχρι το 2010, όταν και αποσπάται από τον δήμο Χέρσου (καταργείται) και προσαρτάται στο δήμο Κιλκίς (Φ.Ε.Κ. 87Α – 07/06/2010). Από το 2011 η Καλίνδρια, με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» (μαζί με το Ελευθεροχώρι, το Ηλιόφωτο και το Χέρσο) αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χέρσου, της Δημοτικής Ενότητας Χέρσου, του δήμου Κιλκίς της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς.
Απογραφές: 349 κάτοικοι (1928), 267 (1940), 251 (1951), 261 (1961), 203 (1971), 184 (1981), 151 (1991), 109 (2011).
Προσφυγικοί Οικισμοί ΕΑΠ στη Μακεδονία 1928 - Πηγή: Λουκάς Π. Χριστοδούλου «Οι προσφυγικοί οικισμοί της Ε.ΑΠ. στη Μακεδονία 1928», Ένωση Σπάρτης Μικράς Ασίας, Αθήνα 2023
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
