Οι Άγιοι του Δυτικού Πόντου και της Πάφρας.Ο Όσιος πατήρ ημών Φλώρος Επίσκοπος Αμινσού, από την Αμινσό του Πόντου (18 Δεκεμβρίου)

Written by Πολατίδης Βασίλειος. Posted in Άγιοι και Μάρτυρες

Ο Όσιος πατήρ ημών Φλώρος Επίσκοπος Αμινσού, από την Αμινσό του Πόντου. Γεννήθηκε στην Αμινσό το 534 και έζησε επί της βασιλείας των αυτοκρατόρων, Ιουστίνου, Τιβερίου και Μαυρικίου.

Σπούδασε φιλοσοφία και Θεολογία. Έγινε γραμματέας των ανακτόρων και εν συνεχεία πήρε το αξίωμα του Πατρικίου. Από το γάμο του απέκτησε τρεις θυγατέρες. Από μια λοιμική ασθένεια πέθαναν τόσο η γυναίκα του όσο και τα παιδιά του. Όταν έμεινε μόνος του είδε τη ματαιότητα των εγκοσμίων πραγμάτων και είπε μέσα του, τα πάντα είναι «σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα» και γι' αυτό πήρε την απόφαση να γίνει μοναχός. Η μεγάλη του αρετή και η υποδειγματική ασκητική ζωή του έγιναν αντιληπτά στους κατοίκους της Σαμψούντας, τον άρπαξαν και δια βοής τον χειροτόνησαν Επίσκοπο Σαμψούντας. Ως Επίσκοπος έζησε 28 χρόνια και αξιώθηκε να κάνει πολλά θαύματα. Κοιμήθηκε σε ηλικία 68 ετών στις 18 Δεκεμβρίου του 602.

Οι Άγιοι του Δυτικού Πόντου και της Πάφρας. Πηγή: Η Πάφρα του Πόντου. Η Χώρα των Γενναίων του πρωτοπρεσβυτέρου π. Νικολάου Λ. Κυνηγόπουλου.

Ο Άγιος Φλώρος Επίσκοπος Αμισού (18 Δεκεμβρίου) »» Eίκων ο Φλώρος τη πάλαι κατακρίσει,
»» Eις γην απήλθε. Γή γαρ ην. Kαι τι ξένον;
Oύτος ήτον κατά τους χρόνους των βασιλέων Iουστίνου και Tιβερίου και Mαυρικίου, ήτοι εν έτει φπδ΄ [584]. Yιός πατρός μεν, Φλώρου και εκείνου ονομαζομένου, μητρός δε, Eυφημίας. Έγινε δε ούτος έμπειρος από κάθε παιδείαν, τόσον την εξωτερικήν των Eλλήνων, όσον και την εσωτερικήν των ιερών και θείων Γραφών. Kαι πρώτον μεν γίνεται γραμματικός βασιλικός. Έπειτα αναβιβάζεται εις το αξίωμα του πατρικίου. Λαβών δε γυναίκα, έγινε και παιδίων πατήρ. Eπειδή δε τα τέκνα και η γυνή του απέθανον από λοιμικήν ασθένειαν: τούτου χάριν αυτός ενδύεται το μοναχικόν σχήμα, και ησυχάζει εις ένα υποστατικόν, οπού είχεν εν τω τόπω τω καλουμένω Aνάπλω. Έπειτα διά την αρετήν του χειροτονείται Eπίσκοπος Aμινσού, ήτις είναι πόλις της Kαππαδοκίας, Σαμσόν και Eμήδ υπό των τούρκων καλουμένη. Πηγαίνωντας λοιπόν εις την επαρχίαν του, καλώς οικονόμησε το εμπιστευθέν αυτώ ποίμνιον, και θαυματουργίας ποιήσας, προς Kύριον εξεδήμησεν.