Ο Μάραντον, δημώδες ακριτικό άσμα Πόντου
Τον Μάραντον χαρτίν έρθεν, θα πάγει σην στρατείαν,
την νύχταν πάει σον μάστοραν,την νύχταν μαστορεύει,
κόφτ' ας τ' ασήμι πέταλα, κι ας σο χρυσάφ' καρφία,
τον μαύρον ατ' καλίβωνεν κατάντικρυ 'ς σον φέγγον,
«κι η κάλ' ατ' παραστέκει ατόν με το χρυσόν μαντήλιν,
τα δάκρα τ'ς εκατήβαιναν, καλομηνά χαλάζια,
καρφίν - καρφίν απλώνει ατόν,την γην δάκρα γομώνει,
-Που πας, που πας, νε Μάραντε, κι εμέν' σ'ίναν αφήνεις;
Αφήνω σε σον κύρη μου, σον Αε Κωνσταντίνον.
Αφήνω σε σην μάνα μου, την Αΐαν Ελένην.
Αφήνω σε σ' αδέλφια μου τους δώδεκι Αποστόλους.
-" Που πας, που πας, νε Μάραντε, κι εμέναν ντό αφήνεις;
Αφήνω χ̌ίλια πρόατα και πεντακόσια αρνόπα.
Αφήνω σε τον κρίαρον, τον χρυσοκωδωνάτεν
αφήνω σε χρυσόν Σταυρόν κι αργυροδαχτυλίδι,
το δαχτυλίδ' πούλ'τσον και φά και το σταυρόν προσκύνα.
Ο Μάραντον, δημώδες ακριτικό άσμα Πόντου.
"Εφτά χρόνια̤ εδέβανε κι ο Μάραντον 'κ̌ ' εφάνθεν, κι ας εφτά χρόνια̤ κι άλλ' απάν' σε μήνους υστερναίους,
καβαλλάρην επέντεσεν απαγκές ‘ς σα ψηλά ραχ̌ία Κάτσεν κι ατέν ερώτεσεν,
-Και τίνος νύφε είσαι; και τίνος είν' τα πρόατα;
και τίνος είν' τ' αρνόπα και τίνος έν' ο κρίαρον ο χρυσοκωδωνάτες;
-Τη Μάραντ' είν' τα πρόατα, τη Μάραντ' είν' τ' αρνόπα,
τη Μάραντ' έν ο κρίαρον ο χρυσοκωδωνάτες.
Εφτά χρόνια ενέμν' ατόν, κι άλλ' εφτά θ' αναμένω, αν έρται έρτ' ο Μάραντον, κι αν κι έν, καλογερεύω!
-Ο Μάραντο σ' επέθανεν, εκείνος 'περτς ετάφεν ΄ς σην ταφήν ατ' παρέστεκα,
κι ασ' άσπρον ατ' επέρα, κι εμέναν εδιατάχτε 'με την κάλη μ' δέβα έπαρ'.
-Οπίσ' οπίσ' νε ξένε, οπίσ' κι απ' όθεν έρθες.
-Ο Μάραντον επέθανεν... Εγώ εσέν θα παίρω ;
-Εγώ καλόγρια γίνουμε, σο μοναστήρ' εμπαίνω,
-Καλόγερος θα γίνουμαι κι εγώ εσέν θα παίρω.
-Εγώ πέρδικα γίνουμαι και σα καφούλια εμπαίνω
-Κ' εγώ αητός θα γίνουμαι κι εσέναν θα αρπάζω.
Ηχητικό ντοκουμέντο απ' τις ιστορικές ηχογραφήσεις της ραδιοφωνικής εκπομπής Ποντιακοί Αντίλαλοι του Φάρου Ποντίων. Καταγραφή, έρευνα, διεύθυνση χορού Στάθης Ευσταθιάδης.
Ποντι(α)κή Διαλεκτολογία - Ιστορία & Λαογραφία - Βασίλειος Β. Πολατίδης - www.kotsari.com
