Ποντιακά τραγούδια – Τσ' Ωριάς το κάστρον – Δημώδη Ακριτικά Άσματα Πόντου – Αθήνα 1948

Written by Πολατίδης Βασίλειος. Posted in Δημώδη Άσματα

Ατόσα κάστρα είδα κ' ελογύρισα
κι' αμόν τσ' ωριάς τό κάστρον, κάστρον κ̌' έτουνε. Όλα τα κάστρα είδα (τ΄Ωριάς ή του Ήλ το Κάστρεν) Κοτσαγκέλ γαμήλιος χορός Πόντου

Σεράντα πόρτας είχ̌εν κι' όλα σίδερα
κ' εξήντα παραθύρια κι' όλα χάλκενα,
τούρκος το παραστέκει χρόνους δώδεκα
κι- ουδέ μπορεί το πάρει κι' ούδ' αφίνει-ατο.
Κ' ένας μικρός τουρκίτσος ρωμιογύριστος
μαξιλαρίτσιν βάλλει κ' εμπροζώσκεται
κ' εγέντονε γυναίκα βαρυασμένησα.
Ρόκα καί ροκοτσούπι βάλ, σά μέσα του,
αδράχτιν καί σποντύλιν, παίρ σά χ̌έρι͜α του,
τόν κάστρον λογυρίζει καί μοιρολογά: Αϊ-Γιώργην, η ρωμιοπούλα και το τουρκόπουλο - Διηγήσεις Οινόης Πόντου Τ΄Ωριάς το Κάστρον
"Ανοιξον πόρταν άνοιξον καστρόπορταν,
άνοιξον νά εμπαίνω, τούρκοι διώχνε ‘με.
Καί ασό παραθύριν η κόρ' ελάλεσεν:
'Απ' όθεν μπαίν ό ήλιον, έμπα απές κι' εσύ.
Ναϊλοί εμέν τήν μάρ’σαν, τή χ̌ιλιάκλερον...
καί πού νά παιδοποίω χ̌ειμων’κόν καιρόν...
Τόν κάστρον λογυρίζει καί μοιρολογά
κι' από 'πες ή κόρ ακούει καί καρδοπονά.
'Ανοίξετεν τήν πόρταν, απές πάρτε-την.
Κι' άμον ντ' εκαλανοίγε χ̌ίλιοι έτρεξαν.
Κι' άλλοι αρπάζνε τ' άσπρα κι' άλλοι τα φλουριά
κ' εκείνος θέλ' τήν κόρην θέλει τήν ωριάν.
Κι' από το παρανθύριν η κόρ επίδησεν,
σε παλληκάρ’ αγκάλιας ψυχομάχ̌ισεν. Δημώδη Άσματα Πόντου