Της Λεγνής (Λεγνέσας) - Δημώδες Άσμα Πόντου – Αθήνα 1948
Τ’ ὀμμάτια σ’ καῖγνε τὸν πασσᾶν, λεγνή μ’ λεγνέσα,
τ’ ὀφρύδι͜α σ βασιλέαν λεγνή μ’ τ’ ὀμάτι͜α σ’ μαῦρα.
Κι’ ἐμένα καίει καὶ παλαλὼν, λεγνή μ’ λεγνέσα
τὸ μαῦρο σ’ ἡ ἐλαία λεγνὴ μ’ τ’ ὀμάτια σ’ μαῦρα.
Λεγνὴ μ’ λεγνὴ μ’ λεγνέσα, μικρέσα κι’ ὀρφανέσσα.
Τζούζω ‘σε καί πονῶ σε, πῶς εἶσαι μοναχ̌έσα.
Τὸ πόϊ σ’ ἔν λεγνόμακρον ἴσον ἄμον, ἰτέαν,
σὸ κόκκινο σ’ σὸ μάγουλον ταιριά̤ζ ἕναν δοντέαν.
Λεξιλόγιο
• Λεγνέσα / Λεγνή: Λιγνή, λεπτή, κομψή.
• Παλαλὼν (παλαλώνω): Τρελαίνω, παλαβώνω.
• Τὸ μαῦρο-σ ἡ ἐλαία: Η μαύρη σου ελιά (σημάδι ομορφιάς).
• Μικρέσα: Μικρούλα.
• Ὀρφανέσσα: Ορφανή.
• Τζούζω-σε: Σε λυπάμαι / πονάει η καρδιά μου για σένα (από το τσούζω).
• Μοναχέσα: Καταμόναχη, εντελώς μόνη.
• Τὸ πόϊ-σ: Το ανάστημά σου, το ύψος σου / η κορμοστασιά σου.
• Λεγνόμακρον: Λεπτό και ψηλό.
• Ἄμον: Σαν, όπως.
• Ἱτέαν: Ιτιά.
• Δοντέαν: Σημαδάκι, μικρό αποτύπωμα (απο δάγκωμα στο μάγουλο).
Της Λεγνής (Λεγνέσας) - Δημώδες Άσμα Πόντου – Αθήνα 1948
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
