Δίστιχα απ' τη Λιβερά της Ματζούκας του Πόντου

λιβερά,ματσούκα,πόντος,τραγούδια,δίστιχα,δημώδη,άσματα,λαϊκές,παραδόσεις,λαογραφία

Αγάπη σ’ κοφτερόν μαχ̆αίρ’ και σίδερον ξαμμένον, ναϊλλοί εκείνο την καρδά̤ν, όθεν έν’ καρφωμένον.

Αούτο ο κόσμος ψεύτικον καμμίαν κ̆ι τελείται, που τρώει και πίν’ και χ̆αίρεται καμμίαν ΄κ̆ι κομπούται.

Αροθυμία σ’ θα τρώει ‘με εγάπη σ’ θα τελό̤̤ν ‘με, έναν πουλλίν για στείλον ‘με τιδέν ας έρται λέει ΄με.

Ασπρήμερον κεράσ’ είσαι νασάν που αγαπά ‘σε, και άμον μάλαμαν σταυρόν πάει κι έρται προσκυνά ‘σε.

Παρακολουθείστε το σχετικό μας βίντεο

λιβερά,ματσούκα,πόντος,τραγούδια,δίστιχα,δημώδη,άσματα,λαϊκές,παραδόσεις,λαογραφίαΒάσταξον κά̤ρδα̤ μ’ βάσταξον και την κακοπειρίαν, όπως βαστούνε τα ραχ̆ά τη βαρυχ̆ειμωνίαν.

Για τ’ εσέν σύρω βάσανα για τ’ εσέν σύρω πόνα̤ και για τ’ εσέν’ ΄ς σην φυλακήν θα κείμαι πολλά χρόνα̤.

Ε ! Θέ μ’ άλλο μη βρέειχ̆’ θα σ̆κίουν τα λιθάρα̤, τ’ εμά τα δάκρα̤ μαναχόν κανείνταν τα χορτάρα̤.

Εμέν’ κι εσέν’ τρυγόνα μου ‘ς έναν οτάν ν’ εβάλλ’ναν, να χάν’ναν τ’ ανοιγάρα̤ ‘τουν κι εμάς να ενεσπάλλ’ναν.

Εσέν’ κορ’τζόπον έμορφον κι εμέν’ παλληκαρόπον ας έπλανε μας ο Θεός ‘ς τ΄ έναν μαξιλαρόπον.

Εσέν’ όταν ελέπω ‘σε πάω να παλαλούμαι, ποτάμ’ να έν’ φουρκίουμαι, κρεμός να έν’ σκοτούμαι.

Εσύ κοκκινοφόρετον, κόκκινον η θωρέα σ’, αν αποθάνω σάβανον ποίσο μ’ ας σην ποδέα σ’.

Θέλω πάντα να ‘λέπω ‘σε και πάντα να τερώ ‘σε, να γίνουσσουν τραντάφυλλον ‘ς σο χ̆έρι μ’ να κρατώ ‘σε.

Κλαίω απαρηγόρετα κλαίω κι’ αναστενάζω, η νό̤̤τη ‘κ̆ι πουλίεται εγώ να αγοράζω.

Κορτ΄ζόπον ανημέρωτον πότε θα ημερούσαι ; και με τ’εμέν’ το παλληκάρ’ πότε θα στεφανούσαι ;

Ναϊλλοί εκείνον π’ αγαπά και ΄ς τα μακρά τρυγόναν, ατέν πάντα ‘κ̆ ελέπ’ ατέν’, πάντα ρωτά την χώραν.

Ο Μάρτης φέρ’ την Άνοιξην κι’ Απρίλ΄ς την πρασινάδαν κι’ έμορφον ο Καλομηνάς άθα̤ και μανουσάκια.

Όνταν ελέπ’ς τα σύννεφα κι’ έρχουνταν μαυρισμένα, ατά είν΄ τ’ εμά βάσανα εγώ ‘χ’ ατα σταλμένα.

‘Σ σην εγκλησίαν όντες πάς κλώστ’ τέρεν τα ταφία, την απιστία σ’ συλλογίστ’ μη καίς τα ξένα ψ̆ήα.

Τ’ αρνόπο μ’ κείται άρρωστον κι εγώ σύρω τα πόνα̤, Θεέ μ’ να κόφ’ς και δίσ’ ατο τ’ εμά τ’ ημ’σά τα χρόνα̤.

Τα τα̤̤ρτόπα μ’ θα γράφ’ ατα ‘ς στον τάφον ντο θα κείμαι, εγάπη μ’ θα δεβάεις ατα κι εγώ ‘ς τον Άδ’ θα είμαι.

Τον ουρανόν χρωστώ την ψ̆ή μ’ ‘ς στον Άδην το κορμόπο μ’, εσέν’ κορτ’ζόπον ντο χρωστώ και τυραννείς το ψ̆όπο μ’ ;

Χορεύ’ άσκεμος ΄ς το χορόν, χορόν χοροσπασίαν χορεύ’ κι’ έμορφος ΄ς το χορό, χορό χοροδοξίαν.

 Πηγή : Αρχείον Πόντου, τόμος 13ος

Pin It

Print

Add comment


Security code
Refresh

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ