Σήμερα θα επιχειρήσουμε μια μικρή και σύντομη αναδρομή στα παλιά έθιμα του γάμου έτσι όπως αυτά έχουν μεταφερθεί από προφορικές και γραπτές αναφορές σ’ εμάς απ τις παλιότερες γενιές.
Βρισκόμαστε στο έτος 1892 στην κοινότητα Πουλαντζάκης, με αμιγή ελληνικό πληθυσμό, πλούσια σε πόρους και πλουσιότερη σε αγάπη για τα γράμματα. Υπάρχει μια πλήρης επτατάξιος αστική σχολή αρένων με έξι διδασκάλους καλά αμειβόμενους αλλά και ευσυνείδητους στα καθήκοντα τους.
Α) Την παραμονή των Φώτων, τα παιδιά γύριζαν στα σπίτια και έψαλλαν: "Σήμερον τα Φώτα και φωτισμός....". Η νοικοκυρά ετοίμαζε το τραπέζι, όπως και τα Χριστούγεννα. Τα κορίτσια έκαμναν "τ' αλυκόν την πίταν", δηλαδή έψηναν αλμυρή πίτα που θα έτρωγαν το βράδυ, κι όποιον άντρα έβλεπαν στον ύπνο τους ότι θα τους έδινε νερό, εκείνος θα ήταν ο μελλούμενος σύζυγός τους.
Τα γαμήλια τραγούδια της Κερασούντας μερικά από τα οποία έχουν και επωδούς στην τουρκική γλώσσα δεν φαίνεται να έχουν πολύ παλιά προέλευση , όπως συμβαίνει με τα περισσότερα δημοτικά ποντιακά τραγούδια τα οποία χρονολογούνται απ τον Ι΄ μ.Χ. αιώνα.
Συνοικέσια - Αρραβώνας και γάμος. Χοροί και Χαρίγματα. Τα συνοικέσια γίνονταν ως επι τω πλείστον με προξενιά.
