Το Μεγάλο Σάββατο γίνονταν οι προετοιμασίες. Δεν γνωρίζω γιατί επεκράτησε η συνήθεια να βάφουμε τα αυγά το Μεγάλο Σάββατο και μάλιστα τα βάφουμε με πολλά χρώματα, κόκκινα κίτρινα γαλάζια πράσινα και πλουμιστά με σχέδια. Αυτά τα λέγαμε τουρνίκες.
Μετά το καπάνι του Αγίου Ανδρέα αρχίζει η περιοχή της Μαχνού της οποίας η παραλία είναι σπαρμένη από σκοπέλους και υφάλους, σε αρκετή απόσταση από την ακτή και ως εκ τούτου πολύ επικίνδυνη στους ναυτιλλομένους κατά τη διάρκεια της νύχτας αλλά και της ομίχλης παλιότερα αλλά και τώρα.
Μετά τη Σκάλα σε ολιγόλεπτη απόσταση αρχίζει πάντοτε παραλιακώς και προς τα ανατολικά ο φυσικός, ήρεμος και βαθύς κόλπος του Αγίου Ανδρέα, ο οποίος εισχωρεί εντός της ξηράς περίπου στα 300 μέτρα και σχηματίζει κανονικό ημικύκλιο σαν να είχε χαραχθεί από χέρι πολύ έμπειρου μηχανικού.
Στα δυτικά της Τραπεζούντας υπήρχε ο λιμένας και η πολίχνη Ερμώνασσα ή Ερμώση η οποία από τους μεγάλους Κομνηνούς μέχρι των ημερών μας λεγόταν Πλατάνοι αλλά και Πλατάνα (τουρκιστί Πουλατχανέ και Ακτσέαμπάτ).
Έναν κ’ έναν ‘ίνταν δύο, ντ’ έμορφον έν’ και το βίον.
Δύο κ’ έναν ‘ίνταν τρία, ντ’ έμορφον έν’ υπαντρία.
Τα παλιότερα χρόνια κατά τις πανηγύρεις λάμβαναν χώρα και αγώνες λιθοβολίας, πάλης, σκοποβολής αλλά και πηδήματος. Το δε έπαθλο ήταν ως επί το πλείστον το κεφάλι του ζώου που έσφαζαν αλλά και χρηματικό ποσό το οποίο μάζευαν από τις συνεισφορές των θεατών.