Όταν άναψε η επαναστατική φωτιά του 1821 και ανοίχτηκε αιματηρά «ο κοσμογονικός κρατήρας» του εννιάχρονου πολέμου της Εθνεγερσίας, αναδείχτηκε ακατάβλητη η ψυχή των Ελληνίδων και οι προσωπικές θυσίες ήταν ατελείωτες.

Και ν-εσύ το κομμενόχρονον κορτσόπον λάλ’ ‘με,
και το χαϊρασίζκον λάλ’ ‘με κι ας λαλώ ‘σε,
ν-ας είχα και ν-εφίλ’να ‘σε, κορτσόπον λάλ’ ‘με,

Λελεύω σε λελεύω ‘σε, κορτσόπον λάλ’ ‘μεν,
κόκκινο πιπερόπον, λάλ’ ‘μεν κι άς λαλώ ‘σεν,

΄Σ σα παλά̤ τα φοβόκαιρους τρεί νομάτ’ επήραν άσ’ την Άρδασσαν αφκά τη Τσίτες το ποτάμ’ και πορπατευτά-πορπατευτά έρθαν αφκά την Τσίτεν. Επεκεί εντόκαν ΄ς σο τσορίμ κιάν και έξέβαν σή πεγαδί’ το κιφάλ’.

Ο Θεός και Σωτήρ ημών εκπαιδεύει τους ανθρώπους όχι μόνον με αποφατικά και δογματικά θεσπίσματα, ώστε να μισούν την κακίαν και να αγαπούν την αρετήν, αλλά χρησιμοποιώντας και διαφωτιστικά υποδείγματα, παραδίδει με σαφήνεια τα μαθήματα της αγαθής βιοτής.