Στην μακραίωνη ιστορία της Ελληνικής γλώσσας πολλές λέξεις επι αρκετούς αιώνες έπαυσαν να υπάρχουν στα γραπτά μνημεία και ως εκ τούτου θεωρήθηκαν απηρχαιωμένες και άχρηστες.
Ο Άιον εμουν.
Εσ'χωρεμέντσα η μάνα μ' η Κερεκή ας σοι Τοσουνάντας, -απέσ' 'ς σ' Ακ Ντάγ Ματέν εκάθου'μνες- έλεε με: «Όντας 'α 'φεύαμε για την Ελλάδα, επήαν όλ' οι γαρήδες τη χωρί' απάν' ΄ς σο Τάσ-Πουγάρ, έτονε πεγάδ' εκεικά».
Η Γαϊτέ και ο χορόν Σαρούγουζ
Τ' εμέτερον εκάθουνταν 'ς έναν χωρίον Μπαχραμλί τη Σεβασί τ' έλεγαν. Έρχουτουν ο τούρκον ετουπλάευεν τη μακτάν, έρχουτουν 'ς ση μουχτάρ'. Έναν εβδομάδαν εκάθουτουν.
Δίστιχο
Ας τρώγομες και πίνομες κ' εμείς ας τραβωδούμες,
Αβούτο κόσμον ψεύτικον, εμείς πάντα 'κί ζούμες.
Γιούρας Σαρακασίδης γενν. 1957 - Γκελεντζίκ Ρωσίας - πρόγονοι απο περιοχή Αμισού - Μαυρόβατος Δράμας 1991
Οι Μωμόγεροι στις πρωτοχρονιάτικες και γαμήλιες τελετές των σύγχρονων ελληνοποντίων της Ατζαρίας - Αφήγηση Σάββα Τσαχουρίδη του Αβραάμ στην Ποντιακή διάλεκτο, έτος γεννήσεως 1883. ( Καταγραφή του 1985)
Σα πεϊλέ τα χρόνε, σην Μπάλτζαναν Τρουκ' ‘κ̆’ έταν. Τη Γενεκέντων ο Θόδωρον μίαν σιτέ επέϊνεν σο Τσαγράγιν κ' εξ', ερούξεν από πίσ'ατ' έναν τουρκικόν μωρόν. Δέκα χρονών έτον ‘κ̆’ έτον το μωρόν. Πεινασμένον έτον, εδέκεν-α ψωμίν έφαγεν και επ'εκεί ερώτσεν απόθεν εν' και τίνος εν'.