Άνοιξον ρίζα μ' άνοιξον. Δημώδες άσμα Χαλδίας Πόντου
Άνοιξον ρίζα μ' άνοιξον, άνοιξον ας εμπαίνω,
τσ̌εχέλκον παλληκάρ’ είμαι και τη σεβτά σ’ καμένον.
Read more ... Add new comment
Άνοιξον ρίζα μ' άνοιξον, άνοιξον ας εμπαίνω,
τσ̌εχέλκον παλληκάρ’ είμαι και τη σεβτά σ’ καμένον.
Καλά 'ποίκα κι εγάπεσα σουμά ΄ς σην γειτονίαν,
εμπαίν’ εβγαίν’ ελέπ’ ατο και χ̌αίρετ’ η καρδία μ’.
Ο Θεριάς πα ν-έλεεν ναι μάνα Θεφρωνία,
κωδωνώστεν τα πρόγατα και τα μικρά τ’ αρνία.
Αφή κόρη τον κύρη σου
και ποίσον άλλον κύρην
Τη Ματσούκας τα ραχ̌ά πασ̌κίμ ντο είναι χώρας;
εκεί είναι κρύα νερά και σερινι͜άν εβόρας.
Ο πρόσωπο σ' τραντάφυλλον η κάρδα̤ σ’ έν’ εβόραν,
μυρίσκουμαι τραντάφυλλον κ̌οιμούμαι ‘ς σην εβόραν.