Κορτσόπον ασπροκόκκινον μικρόν αρνίν,
ο πρόσωπο σ’ φωτάζει έλα-ν-έλα,
ο πρόσωπο σ’ φωτάζει πάτ’ και δέβα,

Ν’ αηλί εσέν’ Γετιμόγλη και-ν’ εχάθεν τ’ εχτιπάρι σ’ ,
εχ̌όντσεν και ‘κ̌ι’ λιμενεύ’ ‘ς σο ξερόν το κιφάλι σ’.

Τη σεβταλή το καρδόπον πρέπ’ ν’ έχ̌’ παραθυρόπον,
από μακρά να φαίνεται και τ’ ατουνού το τερτόπον.

Αφκά ΄ς σο σπαλερόπο σου ντο είν’ ατά το κείνταν;
Κιμισ̆χανάς μηλόπα είν’ εμέν’ κι εσέν κανείνταν.

Οσήμερον το κόρασ̆ον, χάραξεν η ανατολή,
δύο καρδόπα ν-έχει, πάει να ξημερώσει,
τ’ έναν αφήνει ‘ς ση κυρού, χάραξεν η ανατολή,
και τ’ άλλο παίρ’ και πάει, πάει να ξημερώσει.