Οι οπλαρχηγοί Αναστάσιος Αράπογλου (οπλαρχηγός του Γοτζά Αναστάς) & Απόστολος Γελαστόπουλος (γαμπρός του Γοτζά Αναστάς) - Αμισός (Σαμψούντα)
Οι οπλαρχηγοί Αναστάσιος Αράπογλου (οπλαρχηγός του Γοτζά Αναστάς) & Απόστολος Γελαστόπουλος (γαμπρός του Γοτζά Αναστάς) - Αμισός (Σαμψούντα).
Το αντάρτικο της Σαμψούντας (Αμισού )και της ευρύτερης περιοχής του Δυτικού Πόντου αναπτύχθηκε (1915-1922) ως ένοπλη αντίσταση κατά των διώξεων, των εκτοπισμών και της Γενοκτονίας από τους τούρκους. Αντάρτικες ομάδες προστάτευσαν ελληνικά χωριά και αμάχους δίνοντας άνισες μάχες, ενώ πολλοί αντάρτες υπέστησαν βαρύτατες απώλειες κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πληθυσμών. Το αντάρτικο του Πόντου, υπήρξε μια ηρωική και αναγκαία ένοπλη αντίσταση των Ελλήνων απέναντι στη συστηματική γενοκτονία και τις διώξεις που εξαπέλυσε το νεοτουρκικό καθεστώς από το 1914 έως το 1923. Οι οπλαρχηγοί Αναστάσιος Αράπογλου & Απόστολος Γελαστόπουλος - Αμισός (Σαμψούντα). Οι αντάρτες, γνωστοί ως «αντάρτ’», αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα δυσπρόσιτα βουνά του Πόντου για να προστατεύσουν τις οικογένειές τους και τις εστίες τους από τον αφανισμό. Τα βουνά του Πόντου μετατράπηκαν σε ορμητήρια αξιοπρέπειας και αυτοάμυνας. Με την Πίστη στην καρδιά και το όπλο στο χέρι, οι άνδρες και οι γυναίκες του αντάρτικου αγωνίστηκαν υπό αντίξοες συνθήκες, χωρίς επαρκή εφόδια, βασιζόμενοι κυρίως στο θάρρος και την αλληλεγγύη των τοπικών κοινοτήτων. Η δράση τους καθυστέρησε την εξόντωση πολλών χωριών, προσφέροντας χρόνο σε χιλιάδες άμαχους να διαφύγουν. Η ιστορία του Ποντιακού αντάρτικου δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική σύγκρουση, αλλά μια κραυγή επιβίωσης ενός λαού που αρνήθηκε να υποταχθεί στη μοίρα που του είχαν επιφυλάξει. Η θυσία των ανταρτών παραμένει σύμβολο αγωνιστικότητας στη συλλογική μνήμη, καθώς οι αγώνες τους στις κορυφές του Πόντου απέδειξαν ότι ο ελληνισμός της περιοχής, ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες, επέλεξε την αντίσταση ως έσχατη πράξη ελευθερίας και τιμής. Αντάρτικο Πόντου / Αγώνες ανεξαρτητοποίησης / Αντίσταση κατά των τούρκων Φωτογραφικό υλικό όπως η παρούσα φωτογραφία μπορεί να προέρχεται από Λευκώματα Συλλόγων, προσωπικές συλλογές, αναρτήσεις σε blogs ή sites όπως η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, το Εθνικό Κέντρο τεκμηρίωσης και ηλεκτρονικού περιεχομένου, η Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, η Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, η Μέριμνα Ποντίων Κυρίων, δημοσιεύσεις σε βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, το Αρχείον Πόντου κ.ο.κ. και αποτελεί αρχειακό υλικό το οποίο ανήκει πρωτίστως στα εικονιζόμενα πρόσωπα, τις οικογένειες και τους απογόνους τους και κατά συνέπεια σε όλο τον ποντιακό λαό. Μέσω του Kotsari.com προβάλλονται για ιστορικούς και λαογραφικούς εκπαιδευτικούς λόγους, με την όσο το δυνατό πληρέστερη τεκμηρίωση, λεπτομερή αναφορά στα συστατικά στοιχεία προσδιορισμού, χρονολογίας, γεωγραφίας, λαογραφίας (γλωσσικού ιδιώματος), συγγενικών σχέσεων, ενδυματολογίας, ιστορικών συγκυριών και συσχετισμού με άλλο παρόμοιο υλικό από τον Πόντο. Σε κάθε περίπτωση γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια ενδυνάμωσης-ενίσχυσης των φωτογραφιών αρχείου με όλα εκείνα τα στοιχεία (ιστορικά και λαογραφικά) τα οποία είναι ικανά να τις παρουσιάσουν στο σήμερα με όσο το δυνατό μεγαλύτερη πληρότητα πληροφοριών και στοιχείων για την καταγωγή και σημασία τους. Στην πλειονότητα τους οι παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες έχουν επεξεργαστεί και επιχρωματιστεί με σεβασμό στα πρόσωπα που εικονίζονται, στις ενδυμασίες και στα δομικά μέρη της κάθε εικόνας.
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
