“ ‘Σ σον Αη-Λία αφκακές θερίζ’ τ’ εμόν τ’ αρνόπον και ντ' έμορφα και νόστιμα κρατεί το καγανόπον”. Πολλές μέρες πριν τις 20 του Θερ'νού (Ιουλίου) εορτή του Aγίου Προφήτου Ηλία, η Μόχωρα, ένα απ’ τα μεγαλύτερα και καλύτερα χωριά της Κρώμνης, φανέρωνε κάποιον αλλιώτικο οργασμό, μια ξεχωριστή κίνηση (οργάνωση).
Οι δράκοντες στον Πόντο - Μύθοι και πραγματικότητα - Π.Η. Μελανοφρύδη. Η μεσαιωνική ιστορία είναι γεμάτη από δράκοντες των οποίων κλασικό παράδειγμα αποτελεί η εικόνα του Αγίου Γεωργίου που σκοτώνει με το δόρυ του ένα τεράστιο δράκοντα. Ούτε απ’ τον Πόντο έλειψαν οι σχετικές ιστορίες με δράκοντες.
Σήμερα θα επιχειρήσουμε μια μικρή και σύντομη αναδρομή στα παλιά έθιμα του γάμου έτσι όπως αυτά έχουν μεταφερθεί από προφορικές και γραπτές αναφορές σ’ εμάς απ τις παλιότερες γενιές.
Βρισκόμαστε στο έτος 1892 στην κοινότητα Πουλαντζάκης, με αμιγή ελληνικό πληθυσμό, πλούσια σε πόρους και πλουσιότερη σε αγάπη για τα γράμματα. Υπάρχει μια πλήρης επτατάξιος αστική σχολή αρένων με έξι διδασκάλους καλά αμειβόμενους αλλά και ευσυνείδητους στα καθήκοντα τους.
Α) Την παραμονή των Φώτων, τα παιδιά γύριζαν στα σπίτια και έψαλλαν: "Σήμερον τα Φώτα και φωτισμός....". Η νοικοκυρά ετοίμαζε το τραπέζι, όπως και τα Χριστούγεννα. Τα κορίτσια έκαμναν "τ' αλυκόν την πίταν", δηλαδή έψηναν αλμυρή πίτα που θα έτρωγαν το βράδυ, κι όποιον άντρα έβλεπαν στον ύπνο τους ότι θα τους έδινε νερό, εκείνος θα ήταν ο μελλούμενος σύζυγός τους.
