9) Παζάρ Πελέν. Το χωριό τούτο πριν από τις εκτοπίσεις των κατοίκων του κατά τον Σεπτέμβριο του 1916, περί της οποίας θα μιλήσουμε με λεπτομέρεια μετά το τέλος της αφήγησης της ιστορίας όλων των χωριών και μάλιστα των χωρίων Κιζίκ, Ιν-Ονού και Τζελέπ καθόσον οι κάτοικοι και των τεσσάρων χωριών είχαν την ίδια τύχη εξ αφορμής ενός γεγονότος το οποίο και θα εκθέσουμε στα επόμενα κεφάλαια.

Η Κίρικλη και Γουρουχλί. Τουρκικό χωριό στη συμβολή του εκ Κιοσέδων εντεύθεν ρέοντος ποταμίου και του ποταμίου Ρέξενας, με ερείπια βυζαντινού ναού και φρουρίου. Διάσημο δια τις ακονόπετρες αυτού και απαίσιον μνήμης δια τον εν τη περιφερεία του φόνο των εξ Αργυρουπόλεως και Τραπεζούντος Αρμενίων το 1915.

Το Κιουρτούν. Ένα από τα τμήματα της επαρχίας Χαλδίας και της διοικήσεως της Αργυρουπόλεως υπαγόμενο εις την υποδιοίκηση Άρδασσας. Απέχει από μεν της Αργυρούπολης 12 ώρες εκ δε της Άρδασσας 6 και βρίσκεται μεταξύ των υποδιοικήσεων Χερροιάνων, Αλίτζαρας, Τριπόλεως και της Κερασούντας και των ορέων Αγίου Παύλου και Αχιλ Μπαμπά και λέγεται Κουρτούν ή Γκιουρτούν ή Κιουρτούνιον ή τα χωριά του Κιουρδουνίου

Τα Κελώρα̤ (Κελώρια). Χωριό κοντά στην αρχαία Λευκόπετρα, η οποία κατά τοπική παράδοση ήταν η πατρίδα του ήρωα Βασίλειου Διγενή Ακρίτα, άλλοτε πριν το 1829 ήταν χριστιανικό και νυν κατοικημένο από Κούρδους και μετανάστες Κιρκάσιους του Καυκάσου.

Το Κα̤βούρ δάγ, ήτοι όρος των απίστων (γκιαούρηδων). Ονομάστηκε έτσι δια το ένδοξον εκεί θάνατον των μετά την άλωση προασπιστών της πατρίδος, από τους οποίους οι εναπομείναντες κατέφυγαν εις το Παλαίκαστρον του ποταμού της Νίβαινας όπου βρήκαν εντός σπηλαίου τον εξ ασφυξίας θάνατον δια πυρκαγιάς που άναψαν οι τούρκοι μπροστά στη θύρα του σπηλαίου και ων τα οστά μέχρι των ημερών μας διακρίνονται.