Μόλις ακούσαμε τον υιό της βροντής, τον Ιωάννη, ή μάλλον το Άγιον Πνεύμα που από ψαρά και χειροτέχνη τον έκαμε συγγραφέα και κήρυκα πραγματικά θείων και υψηλών υποθέσεων, να μας εκθέτει το θαύμα της σωματικής και πνευματικής αναβλέψεως του εκ γενετής τυφλού.
Διήμερα τριήμερα την νύφεν παραστέκ’νε,
φορίζ’ν ατέν’, στολίζ’ν ατέν’, κι ατέν’ κ̆ι στεφανώνε.
Στίχοι εκ του Συναξαρίου εκ του Μηναίου:
»»Ως οσφράδιον υακίνθινον Λόγε,
»»Δέξαι τον Υάκινθον αυτοίς καλάμοις".
»»Ευσεβών γονέων, Θεοκλήτου και Θεονίλλης καλουμένων, τέκνον ών.
Καταγραφές του κ Σίμου Λιανίδη για την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών. Νεάπολη Θεσσαλονίκης 16 Ιουλίου 1967, Αγγείο (τουλούμ) παίζει ο κ Κοσμάς Ακριβόπουλος απ΄ του Ζουρνατσάντων της Σαντάς του Πόντου και τραγουδά ο επίσης Σαντέτες (Σανταίος) εκπαιδευτικός κ Βαγγέλης Χειμωνίδης & oι κ Γεωργιάδης & Φωτιάδης,
Στην ηπειρωτική ενδοχώρα, οι αγροτικές κατοικίες στην πλειονότητά τους είναι ισόγειες και σπανίως διώροφες, με ενσωματωμένες τις περισσότερες βοηθητικές λειτουργίες –ελάχιστες ως προς τον αριθμό– στο ίδιο το βασικό τους κτίσμα.
Στη ζώνη των οροπεδίων του Πόντου οι καλύβες των «παρχαρίων», ως κτίσματα εποχικής χρήσης και συγκεκριμένης λειτουργίας, πληρούν τις λειτουργικές και κατασκευαστικές προϋποθέσεις μιας χρονικά περιορισμένης και υπό όρους διαβίωσης.