Μικρή νυφίτσα φούμιξεν. Δημώδες άσμα Σταυρίν. Χρονικά του Πόντου 1943
Μικρή νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά της
κι επέρεν το γιαλόν γιαλόν κι όλον το περιγιάλι
κι ευρίκ’ λαλάτζα̤ πλουμιστά κάθεται ‘κά και παίζει.
Μικρή νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά της
κι επέρεν το γιαλόν γιαλόν κι όλον το περιγιάλι
κι ευρίκ’ λαλάτζα̤ πλουμιστά κάθεται ‘κά και παίζει.
Κόρασον εκουρφεύκουτον: τον Χάρον ‘κ̆ι’ φοούμαι,
γιατί τ’ οσπίτα̤ μ’ είν’ ψηλά τ’ αυλό̤νας ι-μ’ πλατέα
γιατί και τα ν’αδέλφα̤ μου άξια παλληκάρα̤.
Ας κόφτω με το μέλ’ στην συζήτηση που άνοιξε ο κ. Γ. Σουμελίδης και συνεχίζει ο κ. Π. Μελανοφρύδης. Το ξέρω ότι βρίσκονται και οι δυό τους καλά στο χωράφι τους και εάν υπάρχει παρείσακτος αυτός χωρίς άλλο είμαι εγώ. Τους ξέρω όμως τόσο καλόβουλους και τους δυό ώστε φόβο να μου θυμώσουν δεν έχω.
Απ’ όλες τις θρησκευτικές εορτές μόνο το Πάσχα δεν παρουσίαζε σχεδόν καμία παραλλαγή στον τρόπο του εορτασμού του σε όλες τις πόλεις του Πόντου. Ότι γράφουμε για το Πάσχα στην Τραπεζούντα, νομίζουμε ότι θα μπορούσε να γραφεί για όλες τις πόλεις του Πόντου.
Τρείς καλογέροι απ’ του Μελά και τρείς του Βαζελώνα, καράβι βάζουν στα σκαριά με το Χριστός γεννάται.
Κι αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά στη θάλασσα το ρίχνουν, βάζουν κι ένα Ρωμηόπουλο λεβέντη καπετάνιο.
Βίος Ἁγίου Μοδέστου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων ἐκ Σεβαστείας τοῦ Πόντου. Πηγή: Μέγας Συναξαριστής, τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.
Φέρει Μόδεστε παμμάκαρ καὶ σὸν τάφον,
ἡ τὸν τάφον φέρουσα γῆ τοῦ Κυρίου.