Η Χατσέτσα η Ελένε με την αδελφήν ατς την Αναστασίαν ασήν Αε-Φωκάν, μετ’ έναν χάταλον, ανεψιόν ατουν, εσκώθαν ασό Κάν να πάγνε σήν Μούζαιναν. Μαρτή καιρός έτον, τα χ̆ιόνι͜α ελίγουνταν και τα νερά έταν πολλά. Γεφύρι͜α εκείν’ τον καιρόν ‘κ̆’ έταν. Με τα ποδάρι͜α έσ̆κιζαν κι’ επέραναν τα νερά.
Εἶναι ὁ σπαρακτικὸς ἐκεῖνος σκοπὸς μὲ τὸν ὁποῖο κατὰ τὸ ἔθος, ἀποχαιρετοῦσε ἡ νύφη τοὺς οἰκείους της, πατέρα, μητέρα καὶ τ' ἀδέλφια. Μὲ δάκρυα καὶ πόνο ψυχῆς γέμιζαν τους πάντες οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες τοῦ ἀποχωρισμοῦ.
Καλά ‘ποίκα κι εγάπεσα σουμά ‘ς σην γειτονία,
εμπαίν’ εβγαίν’ ελέπ’ ατό και χ̆αίρετ' η καρδία μ’.
Είδη και μοντέλα περικνημίδων στο Σταυρίν της Χαλδίας του Πόντου.
1. Τα Αιατένα̤. Κατασκευασμένα εκ μερικού μαλλιού, τιφτικένια.
Τρυγόνα μου ΄ς σην αύλ͜ια σου κείντανε ξερά ξύλα
και-ν ας σην εμορφάδα σου ανθούν και φέρ’νε φύλλα
Το ακόλουθον γαμήλιον άσμα, ούτινος το μέλος είναι αρχαιότατον Δώριον, άδεται υφ’ ομίλου ανδρών τε και γυναικών, προεξαρχόντων των μουσικών οργάνων κεμεντζέδων καλουμένων, όταν ο γαμβρός εξέρχεται της πατρικής του οικίας και μεταβαίνει προς παραλαβήν της νύμφης.