Το Καράπουνάρ είναι χωριό της περιοχής Πάφρας του Πόντου με επτά μικρούς συνοικισμούς γύρω του. Πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών , είχε Οκτακόσιους περίπου κατοίκους ενώ ήταν αμιγώς Ελληνικό χωριό. Το χωριό αυτό ανέδειξε περισσότερους από 30 Ιερείς και 8 δασκάλους. 

Οι χοροί και τα έθιμα της Πάφρας του Πόντου διασώθηκαν στην εποχή μας μέσα από τις προσπάθειες, τις ενέργειες και την έρευνα του αγαπητού μας κ Γιώργου Αντωνιάδη εκπαιδευτικού, από τη Νέα Μπάφρα Σερρών. Η γνωριμία μας ήταν τυχαία σε μια εκδήλωση σχετική με τον Πόντο μάλλον το 2006-2007 στη Θεσσαλονίκη.

Ο Άγιος Αστέριος καταγόταν από την Καππαδοκία. Γεννήθηκε μεταξύ του 330 και 335 και πέθανε μεταξύ του 420 και 425. Αρχικά σπούδασε, κατά τα λεγόμενα του ιδίου, κοντά σε κάποιο Σκύθη, δηλαδή Γότθο, ο οποίος είχε πουληθεί αιχμάλωτος στην Αντιόχεια, αλλά χάρη στις γνώσεις του αναδείχθηκε διδάσκαλος της ελληνικής, της λατινικής και των νομικών.

Σε αυτή την ανάρτηση μου, θα μιλήσουν περισσότερο τα έγγραφα και οι εικόνες παρά τα κείμενα. Αναδεικνύονται τα ζητήματα του προσφυγικού ελληνισμού, η γενοκτονία που πεισματικά αρνείται η επίσημη τουρκική κυβέρνηση να αναγνωρίσει, η ανταλλαγή των πληθυσμών και τα μύρια προβλήματα που προκάλεσε αυτός ο βίαιος ξεριζωμός από τα πατρογονικά εδάφη χιλιετηρίδων.

Το θαυμάσιο τούτο κείμενο δεν ξέρουμε ποιο χρόνο γράφηκε. Εκφωνήθηκε όμως στη μνήμη (9 Μαρτίου) των 40 Μαρτύρων, που το 320 θανατώθηκαν κατά το διωγμό του Λικινίου.