Ο συγγενικός δεσμός ανάμεσα στους Έλληνες του Πόντου ήταν ιερός. Ιερότερος όμως θεωρούνταν ο δεσμός που γινόταν με τις κουμπαριές, όταν ο ένας βάφτιζε το παιδί του άλλου και γίνονταν κουμπάροι.
Ο Κουκαράς ήταν αποκριάτικο έθιμο, για να φοβερίζουν οι μάνες τα παιδιά κάθε φορά πού θα ζητούσαν να χαλάσουν την νηστεία της Σαρακοστής, ζητώντας επίμονα να φάνε ωβόν, τυρίν, γάλα, γιουγούρτι καί βούτορον, καί για να ξέρουν οι αγράμματες γυναίκες των χωριών, πού βρίσκονταν στα παρχάρια, πότε θα ερχόταν το Πάσχα.
Δεν είμαι Πόντιος ούτε καν πρόσφυγας. Έζησα όμως 17 χρόνια μαζί με τούς Πόντιους στο Σύδενδρο Γρεβενών κι εκεί γνώρισα την γλώσσα τους, την ζωή τους, τα ήθη και τα έθιμά τους, τούς χορούς και την νοοτροπία τους.
Γκιουμούς̌ Ματέν. Ήταν ένα χωριό της επαρχίας Κιουμούς-Χατζήκιοϊ του νομού Σεβάστειας στα δυτικά της Μερτζιφούντας. Ονομαζόταν επίσης, μεταλλείο Σίμ, ή Κιουμούς Μαδενί, ή Γενί Κιουμούσχανε Μαδενί.
Γανώνα̤ και γανώλα̤. Είδος δοσίματος του γαμπρού στα γονικά της νύφης. Ήταν το αντίστοιχο των αρχαίων «έδνων» τα οποία αναφέρονται στον Όμηρο, ή των «θωρέτρων».
Γαλίανα (ή Γαλίαινα). Περιοχή της Ματσούκας που άρχιζε από το Διπόταμο, δηλαδή από το σημείο που ενώνονταν οι δυο βραχίονες του Πυξίτη ποταμού.