Εσχωρεμένον ο Φίντης ο Σερα̤νέτες, ας’ σο κάθεν τον Ταρσόν, ασ’ Αναστάσ’ εφέντη τη Μπαλτατζή το χωρίον ‘΄ς σο 1898 τη χρονίας, ετελέθεν τ’ οσπιτί ατ’ το ψωμίν και η φαμίλα̤ τ΄επείνασεν.
Ένας αλεπός εσέβεν ασ’ σο παραθύρ’ ‘ς σην Εγκλεσίαν τη Θέμπεδας, κι ασ’ σο τηδέν ‘κ̌´ηύρεν να τρώη, έφα(γ)εν τα χαρτία τ’ Εγκλεσίας, τα ψαλτήρα̤, τ’ ωρολόγα̤, το Βαγγέλεν.
Ίνας Κανέτες τζαρτζής ελάσκουτον ‘ς σα χωρία κι επούλ’νεν βελόνα̤, ζινύχ̌α κι άλλα ψιλοβολέας. Έτον και πολλά μασχαρά̤νος.
Ο Μήτο του Βαρειόζ’ ασού Τσίτα είχ̌ε έναν δα̤φορά με τη Σουμουλεκάντους και έναν ημέρα αστ’ εποίκε νάκλ’ τη δα̤φορά τουνα ‘ς σον Πέτρο του Χατζηπάν παρακάλεσεν ατονα να εμπαίν’ απάν’ και να λύν’ -α.
Ο Κωνστάντιος ο Δεσπότς τη Τραπεζούντας ένα χρόνο εξήβε ‘ς σην περιοδεία ‘ς σα Σούρμενα επ΄εκεί ΄ς σον Όφ και ‘ς σο Ρίζιο.
Σ’ έναν χωρίον Καρσλίδικον ‘ς σο Μεταλλικόν, ετσάϊζεν τα χάρτα̤ ο θείον ο Νικόλας ο Τσιλιγγάρτς.