Στα δυτικά της Τραπεζούντας υπήρχε ο λιμένας και η πολίχνη Ερμώνασσα ή Ερμώση η οποία από τους μεγάλους Κομνηνούς μέχρι των ημερών μας λεγόταν Πλατάνοι αλλά και Πλατάνα (τουρκιστί Πουλατχανέ και Ακτσέαμπάτ).
Έναν κ’ έναν ‘ίνταν δύο, ντ’ έμορφον έν’ και το βίον.
Δύο κ’ έναν ‘ίνταν τρία, ντ’ έμορφον έν’ υπαντρία.
Τα παλιότερα χρόνια κατά τις πανηγύρεις λάμβαναν χώρα και αγώνες λιθοβολίας, πάλης, σκοποβολής αλλά και πηδήματος. Το δε έπαθλο ήταν ως επί το πλείστον το κεφάλι του ζώου που έσφαζαν αλλά και χρηματικό ποσό το οποίο μάζευαν από τις συνεισφορές των θεατών.
‘Σ σην γέφυραν, ‘ς σην γέφυραν, ‘ς ση Τρίχας το γεφύριν,
χ̌ίλοι μαστόροι έχτιζαν και μύροι μαθητάδες,
όλ’ την ημέραν έχτιζαν κι αποβραδής χαλάουτον,
οι μαστόροι εχ̌αίρουνταν θενά πλεθύν’ η ρόγα.
Απόψε η νύχτα δίπλασεν κι ο φέγγον επιάστεν,
και τ’ εμέτερον το πουλλίν έξ’ επαραβραδά̤στεν.
Να σαν εσάς νε Μουζενίτ’ π’ έχ̌ετεν την Παλάσαν!
Παλάσα μ’, χαρχαρίζ’ν τα ζά, νυφίτσα μ’ τέρ’ ντ’ ευτάγ’νε.