Κοιμάτ' αστρί, κοιμάτ΄αυγή, κοιμάται νιό φεγγάρι
κοιμάται κόρην έμορφη κοντά στο παλικάρι.
Το παλικάρι χαίρεται κι η κόρη αναζενάζει.
Βάλαμ' τις τάβλες αργυρές μαντήλια συρματένια,
βάλαν κι εμέ….ωχ αμάν γκέλ αμάν
βάλαν κι εμένα κερναστή στης τάβλας το κεφάλι.
Για να κερνώ τους άρχοντες και τις πραματευτάδες.
Εγώ κουρσάρος ήμουνα κι αφέντης μου κουρσάρος,
και ο μικρός μου αδελφός ήταν πρωτοκουρσάρος.
Μια Μπαρμπαριά κουρσεύαμε κι ο κόσμος μας τρομάζει.
Ο αείμνηστος Νικόλαος Πολίτης στη μελέτη του «Λαογραφία» στο Δελτίο της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρίας τόμος Α΄, σελίδες 3-18, καθορίζοντας τα αντικείμενα τα οποία εξετάζει η λαογραφία, καταλήγει μεταξύ αυτών και τον στρατιωτικόν βίον.
Παραμονή τη Χριστού σο χωρίον. Νύχτα. Σκοτία πίσσα. Τα παιδία επέρασαν ας σα πόρτας τ οσπιτίων με τα φενερόπα σα χ̆έρι͜α τουν κι έψαλαν το «Χριστός γεννάται σήμερον» με τ’ έμορφα λαλόπα ‘τουν.
Οι αρραβώνες γίνονταν στο σπίτι της μνηστής όπου συγκεντρώνονταν συγγενείς του γαμπρού και της νύφης. Η τελετή άρχιζε με σχετική εισήγηση εκ μέρους του πατέρα ή του αδελφού ή άλλου πρεσβυτέρου συγγενούς του γαμπρού για το σκοπό της συγκέντρωσης και εζητείτο η συγκατάθεση του πατέρα ή της μητέρας της νύφης.