Ήταν κάτι το πολύ συνηθισμένο για τους Κρωμναίους ν’ ανεβαίνουν ομαδικώς στην Κρώμνη το καλοκαίρι μαζί με άλλους παραθεριστές εν χορδαίς και οργάνοις. Στο ψηλότερο και βορειότερο μέρος της Κρώμνης υπάρχουν τα παρχάρια.
Επί αιώνες τα μεταλλεία στυπτηρίας, αργύρου, χαλκού και χρυσού αποτελούσαν τον κύριο βιοποριστικό πόρο της ζωής των Γαρασαρλίδων. Οι κατακτητές οθωμανοί έχοντας όλο αυτό τον υπόγειο θησαυρό αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τους Έλληνες για την εκμετάλλευση των μεταλλείων διότι οι ίδιοι δεν ήταν σε θέση να κάνουν κάτι τέτοιο λόγω της αμαθείας αλλά και της ανικανότητάς των.
Ἡ εἰκὼν ἥτις τὸ πρῶτον ἐδημοσιεύθῃ εἰς τὸ Πανηγυρικὸν Λεύκωμα τῆς Παναγίας Σουμελά, ἔργον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Μεταξοπούλου, τοῦ ἔτους 1775, ἐνέχει πολλαπλῆν ἱστορικὴν σημασίαν.
Πρῶτον Παρουσιάζει τὴν Θεοτόκον ὀρθίαν μὲ τὸ πρόσωπον Ἐκείνης καὶ τοῦ Θείου Βρέφους εἰς ἀρίστην κατάστασιν.
Οἱ νέοι τῆς Τραπεζοῦντος καθὼς καὶ τῶν ἄλλων παραλιακῶν πόλεων τοῦ Πόντου, ποὺ παρακολουθοῦσαν (ἀκολουθοῦσαν) στὸ ντύσιμο τους τὴ μόδα τῆς Πόλης (Κωνσταντινούπολης) καὶ τῆς Ἀθήνας, προκειμένου νὰ παραθερίσουν στὰ βουνὰ τῆς πατρίδος των, προτιμοῦσαν νὰ βάζουν τὴν τοπικὴ ἐνδυμασία τῶν παλληκαριῶν (τάς ζίπκας).
Η Ιερά Μονή των Καλογρηών του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου και Βαπτιστού της Ίμερας του Πόντου.
Τὴν 21ην Ἰανουαρίου οἱ ἐκ Τραπεζοῦντος Ἕλληνες στρέφουν εὐλαβικὰ τὴν σκέψη τους στὸν Ἅγιο Εὐγένιο τὸν πολιοῦχο τῆς πρωτεύουσας τῶν Κομνηνῶν. Ὡς προσφορὰ στὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου, ἡ Ποντιακὴ Ἑστία σὲ αὐτὸ τὸ τεῦχος της δημοσιεύει τὸ παρὸν ὑπόμνημα τοῦ συνεργάτου τῆς Εὐθυμίου μοναχοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Διονυσίου. Κρίσιμη ἐποχὴ (κατὰ τὸ ἀνθρώπινον) τῆς πάλης μεταξὺ ἐθνισμοῦ καὶ χριστιανισμοῦ ἦταν καὶ ἀπὸ τῶν δυσσεβῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ 284-310 καὶ Μαξιμιανοῦ 286-310 των παρανόμων ἀπαχθέστατος καὶ ἐπι μία δεκαετία διαρκέσας ἀμείλικτος κατὰ τῶν χριστιανῶν διωγμός.