Ίνας Ανεφορίτ’σσα εχ̆είμασεν έναν χ̆ειμωγκόν σ’ σην Λαραχανήν. Καλομηνά εκλώστεν σ’ σο χωρίον ατς. Όνταν εφύτευεν σ΄σο κεπίν ατς τα κρομμύδια και τα σκόρδα, έναν τσουπάδ κάπ’ ευρέθεν σ’ στο ζωνάρ’ν ατς και ερούξεν σ’ έναν αυλάκ’ απέσ’.
Αβαράς πάντα λάσ̆κουμαι και για τ’ εσέν’ νουνίζω,
κάθουμαι σ’κούμαι πορπατώ την κάρδα̤ μ’ τυραννίζω.
Κοντά στις άλλες μεγάλες χάρες που έχει ο Αϊ-Γιώργης κατά το απολυτίκιο της εορτής του στις 23 Απριλίου, είναι: “των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος”, μα κατά τις παραδόσεις του Ελληνικού λαού είναι ακόμα και σε άλλα πάμπολλα θαυματουργός.
‘Σ την Χαβίαναν ο μακαρίτης ο παπά-Παναγιέτες, άμα ετελείωνε το αποκαμάρωμαν, έπαιρνεν από τα χέρια του κουμπάρου γυμνή σπάθην και κραδαίνων αυτήν απειλητικώς επι της κεφαλής του νυμφίου, ερωτούσε: Αούτεν την γυναίκαν θ’ αγαπάς ατέν’; Θα τερείς ατέν’;
Τη Δρουβανή το τραγώδ’ (Ευτυχίας Δ. Σωτηριάδου, Παρχαρί τραγωδίας)
Ντο θέλ΄τς Δρουβάν να γίνεσαι, ντο θέλ’τς να κατενίζεις;
Θέλω τη Ταύρ’ -ιμ’ το νερόν, τη Κασκαμπά το χ̆ιόνιν,
Σε όσα ειπώθηκαν για τη λέξη ταβή ή ταβί ή ταβής των εγγράφων της Ιεράς Μονής Βαζελώνος, θα είχα να προσθέσω τα εξής ακριβολογημένα: Το ταβίζω έχασε σήμερα κάτι από τη σημασία του και σημαίνει απλά: λογομαχώ, λογοφέρνω, και δεν ήτανε σε χρήση στην Οινόη του Πόντου αλλά γύρω από αυτήν και προς τα Ανατολικά.