Αφήγηση του κ Παναγιώτη Αναστασιάδη, Διδάσκαλου και Ιεροψάλτη ο οποίος γεννήθηκε στον Κορκοτά Χαλδίας στις 4 Μαρτίου 1897. Ο Κορκοτάς επείχε απ την Τραπεζούντα 24 ώρες με τα συγκοινωνιακά μέσα της εποχής εκείνης. Βρισκόταν σε ψηλή τοποθεσία περιτριγυρισμένη από τρία βουνά απ' όπου διέκρινε κανείς το ψηλό Ζυγάνναιο όρος ή Ζύγαννα.
Το Κιρασλί ήταν ένα αμιγές Ελληνικό χωριό υπαγόμενο στην επαρχία του Ατάπαζάρ του Νομού Νικομήδειας (Ιζμίτ). Το χωριό είχε 150 οικογένειες, μια εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου και δύο παρεκκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Χαραλάμπους στα οποία λειτουργούσαν οι δύο ιερείς του χωριού ο παπα-Γιάννης και ο παπα-Κυριάκος.
Το ορεινό χωριό Κερίς υπαγόταν στην επαρχία Οινόης του νομού Τραπεζούντας. Ήταν αμιγές Ελληνικό χωριό κατοικούμενο από 100 ελληνικές οικογένειες. Είχε δύο εκκλησίες, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αγίου Ιωάννη και ένα παρεκκλήσιο του Εβλιά στα οποία λειτουργούσαν οι εφημέριοι του χωριού Παπα-Παύλος και Παπα-Γιάννης.
Ψηλά ψηλά επέτανες και τίναν ενεμείνες;
εβράδυνεν ο βραδι̤ανόν,κάτ' έρχουσ' ενεμείνες.
Ο πόλεμον εσκάλωσεν ας σο Λατικαυκάζι,
ας ση μάνας –ιμ' τα πουλιά̤ το ένα θα λειφτάζει.
Έ, Φόνα, Φόνα, κόρ' καρδεφόνα,
μενείς και φέρ'τς με κι απέσ' 'κ̌ι βάλ'τς 'με,
σην πόρτα σ' έρθα, παραβραδιά̤στα,
λαλείς και παίρ'τς με κι απέσ' 'κ̌ι βάλ'τς 'με.