Θάνατος στην Ξενιτιά. Αν πέθαινε κανένας στην ξενιτιά, το έκρυβαν από τους δικούς του. Επικρατούσε η συνήθεια να παρατείνουν την άγνοια όσο μπορεί περισσότερο, γιατί δεν ήθελε και να γίνει κανείς «μάντης κακών», για να μεταδώσει: τ’ άγρον το χαπάρ’ (=την άγρια είδηση).
Στον Τάφο. Η εκκίνηση για τα νεκροταφεία—τα ταφία—γινόταν πάντα πεζή. Η πομπή όσο βάδιζε μέσα στην πόλη προχωρούσε σιγά, επιτάχυνε δε το βήμα πέρα από τα τελευταία σπίτια.
Το ξενύχτισμα. Αργά μετά τα μεσάνυχτα προσπαθούσαν οι φίλοι να πειθαναγκάσουν τους δικούς του να πάνε να ξαπλώσουν λιγάκι, για να αναπαυθούν και να έχουν δύναμη να αντέξουν στις συγκινήσεις και τις ταλαιπωρίες της άλλης ημέρας.
Αυτή η εξαιρετική οικογενειακή φωτογραφία αποτελεί έναν ανεκτίμητο θησαυρό μνήμης. Χάρη στη λεπτομερή λεζάντα, μπορούμε να ταυτοποιήσουμε τα πρόσωπα και να κατανοήσουμε τους δεσμούς τους, δίνοντας ζωή σε μια στιγμή του παρελθόντος. Χαλβά Μαντέν 1900. Ο Σωκράτης Πασαλίδης (αριστερά), με άγνωστο πρόσωπο
Η φωτογραφία αυτή, με την λεζάντα «Εκδρομή στην περιοχή της Κρώμνης στη λίμνη του Αγίου Παύλου 1910», αποτελεί ένα σπάνιο και ανεκτίμητο ντοκουμέντο. Θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση και σχολιασμό της τόσο σε ιστορικό όσο και σε λαογραφικό επίπεδο: Κρώμνη Πόντου (Korom Korum Trabzon) Ιστορία Λαογραφία Πολιτισμός. Χωριά, Τοπωνύμια, Ήθη, Έθιμα, Θρύλοι, Παραδόσεις, Χοροί, Πρόσωπα.
Η συγκεκριμένη φωτογραφία αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό και λαογραφικό ντοκουμέντο από τον Πόντο, λίγο πριν από την Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή Πληθυσμών. Ίμερα Χαλδίας Πόντου - Ιστορία, Γεωγραφία, Λαογραφία, Πολιτισμός, Θρησκεία, Ήθη, Έθιμα, Γλώσσα - Παραδόσεις