Ξενιτεμένοι
Ξενιτεμένους δεν είχαμε, γιατί το χωριό μας ήταν πλούσιο, το πιο πλούσιο του νομού Καρς στη γεωργία και κτηνοτροφία.
Η ενορία Μονοβάντων υπήρξε μία από τις τέσσερις κύριες και ιστορικές συνοικίες/ενορίες που παρέμειναν ζωντανές στο Σταυρί (Σταυρίν) της Αργυρούπολης του Πόντου μέχρι την Ανταλλαγή Πληθυσμών του 1923. Γεωγραφικόν Λεξικόν Επαρχίας Χαλδίας Μονοβάντων - Μόχωρα - Μούζενα - Πάς Μούζενα
Άρδασα Πόντου 1911 - Η Ζωγραφία Σεργιάδου αλωνίζει. Αυτή η εξαιρετική, ιστορική φωτογραφία μας μεταφέρει πίσω στο 1911, στην Άρδασα του Πόντου.
Ενορία Σαράντων Κρώμνης. Σύμφωνα με τον αείμνηστο δάσκαλο μας κ. Γεώργιο Κανδηλάπτη (Κάνι) το Σαράντων ήταν μία από τις ενορίες της Κρώμνης επι της οδού Ίμερας, Κοχρακοφωλιών – Κρώμνης, στη δεύτερη ομαλή και ανατολική ράχη του όρους Προφήτης Ηλίας απέναντι της Αληθινής και πέρα από το ποτάμι της Μόχωρας.
Β - Μέρος: Μοιρολόγια — Κλάματα
Το ξανάμπασμα στον νεκρικό θάλαμο—σ’ αποθαμενί’ την οτάν—συνοδευόταν με νέα ξεφωνητά και κλάματα. Όλοι καθώς κι όσοι έρχονταν ύστερα, έκαναν τον σταυρό τους, προσκυνούσαν ή στο εικόνισμα ή στο μέτωπο τον νεκρό και κάθονταν κυκλικά (σταυροπόδι στον παλιό καιρό και σε καρέκλες αργότερα) ολόγυρα στο φέρετρο.
Μακάβριο αρκετά το θέμα. Δυστυχώς όμως και απαραίτητο για να εξεταστεί μια σοβαρή πτυχή της ζωής και να συμπληρωθεί έτσι ο κύκλος της λαογραφικής μας έρευνας.