Με το χορό αυτό οι Έλληνες Παφραίοι του Πόντου καθώς και σχεδόν όλοι οι Έλληνες του Πόντου, τιμούν τη μεγάλη σιτοπαραγωγή την οποία ταυτίζουν με μια όμορφη ξανθή κοπέλα, η οποία όταν βλέπει γενικώς την παραγωγή των αγροτικών προϊόντων να αυξάνει, κυκλοφορεί χαρούμενη τραγουδώντας και χορεύοντας εύθυμους σκοπούς.
Είναι χορός με κινήσεις εμπρός και πίσω, δεξιά και αριστερά, άλλοτε εύθυμος κι άλλοτε απογοητευτικός, με το κεφάλι πάντα ψηλά. Οι Έλληνες Παφραίοι χορεύουν και τραγουδούν για τον Κωνσταντίν Σάββα ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν στρατηγός του Βυζαντινού κράτους και φρούραρχος διοικητής της περιφέρειας Πάφρας – Αμισού.
Ο χορός αυτός σύμφωνα με την παράδοση είναι αφιερωμένος στον Πάφραλη αγωνιστή κατά των τούρκων την περίοδο 1821-1838 με το όνομα Τρύφωνα ο οποίος αν και ήταν ακαταμάχητο παλικάρι, εντούτοις ήταν και μεγάλος αντιρρησίας και σχεδόν ποτέ δεν συμφωνούσε με ότι έλεγαν οι άλλοι. Σε όλα σχεδόν έπαιρνε την αντίθεση θέση.
Ο χορός αυτός, αναφέρεται στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας κατά τα οποία οι τούρκοι παρακολουθούσαν συνεχώς τους Έλληνες της Πάφρας και ήθελαν να γνωρίζουν την κάθε τους κίνηση.
Το Καράπουνάρ είναι χωριό της περιοχής Πάφρας του Πόντου με επτά μικρούς συνοικισμούς γύρω του. Πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών , είχε Οκτακόσιους περίπου κατοίκους ενώ ήταν αμιγώς Ελληνικό χωριό. Το χωριό αυτό ανέδειξε περισσότερους από 30 Ιερείς και 8 δασκάλους.
Οι χοροί και τα έθιμα της Πάφρας του Πόντου διασώθηκαν στην εποχή μας μέσα από τις προσπάθειες, τις ενέργειες και την έρευνα του αγαπητού μας κ Γιώργου Αντωνιάδη εκπαιδευτικού, από τη Νέα Μπάφρα Σερρών. Η γνωριμία μας ήταν τυχαία σε μια εκδήλωση σχετική με τον Πόντο μάλλον το 2006-2007 στη Θεσσαλονίκη.