Δίστιχα περιοχής Σταυρίν (Χαλδίας) Πόντου από την συλλογή του Δημητρίου Κ. Παπαδόπουλου (Σταυριώτου) Α΄Μέρος
Γουτνίν τὸ σπαλερόπο σου κ’ ἡ φοτά σ’ μεταξένεν
βάλεν τὴν τάπλα σ’ τὸ κουρσίν, ἔβγαλ’ τὸ βουμπακένεν.
Γουτνίν τὸ σπαλερόπο σου, τὰ δέματα πικμάδες
χαβεσλαεύ’ν νὰ λύν’ν ἀτα οἱ νέοι καὶ οἱ γιοσμάδες.
Γραῖα, γραῖα χόρεψον — γραῖα εἶμαι ’κ̌’ ἐπορῶ
ἄν καλοκρατεῖτε με — πέλκιαμ σείουμαι κ’ ἐγὼ
ή μοῦνον μοῦνον σείουμαι.
Γράψον τὰ τραβωδίας-ι-μ’ καὶ μὴ λυπᾶσαι κόπον
κάποτε θὰ ’ρτ’ ἕναν καιρὸς καὶ θὰ πίαν’νε τόπον.
Γράψον τὰ τραβωδίας-ι-μ’ ὅλον τὰ μερακλία
κι ὄνταν μερακλανεύκεσαι, πέει ἀτα τρία, τρία.
Γράψον τὰ τραβωδίας-ι-μ’, τραβώδ’ ἀτά ’ναν ἕναν
σὰ δύο τρί’ ἀνάμεσα, νὰ ’νθυμᾶσαι ἐμέναν.
Γράφτω γράμμαν καὶ στείλω σε, ἀπάντησην περ’μένω
δύο χρόνα ἐδέβανε κι ἀκόμαν ἀναμένω.
Γράφτω γράμμαν καὶ στείλω σε, ἐννέα δέκα κόλλας
θὰ ἔρται δί’ σ’ ἀτο σὸ χ̌έρ’ τσ’ ὁ [χαμάλτσ ὁ Νικόλας].
Γράφτω γράμμαν καὶ στείλω σε, θὰ φέρ’ τσ’ ἀτ’ ὁ σαής-ι
τέρεν νὰ μὴ νοΐζ’ ἀτο, ὁ σ̌κύλλον ὁ ταής’-ι.
Γράφτω γράμμαν καὶ στείλω σε, κρούω ἀπάν’ τὴ βούλλαν
ἀκόμαν τιδὲν ’κ̌’ εἶπα σε κ’ ἐκρέμασες τὴ γούλαν. Διαλεκτολογία Πόντου, Ιδιωματισμοί της Ποντικής Διαλέκτου, λήμματα, ερμηνεία, ετυμολογία, διηγήσεις, θρύλοι, μύθοι
Γράφτω γράμμαν καὶ στείλω σε μὲ τ’ εἶναν ξενιτέαν
ὄνταν ἔρται νὰ δί’ σ’ ἀτο, νὰ μὴ κρούει σ’ ὀμματέαν.
Γράφτω γράμμαν καὶ στείλω σε μέτ’ ἕναν χελιδόνι,
ἐποῖκα τὴ δοθὴν ἔθε καὶ σ’ ὄνομαν τ’ ἐσόν-ι.
Γράφτω γράμμαν καὶ στείλω σε κὰν ἑκατὸν σειράδες
ὡράσον καν’νὰν λές ἀτο, γίνουμες μασκαράδες.
Δακόσα τράντα πρόατα καὶ πεντακόδ’ ἀρνία
ἔσπαξανε τ’ ἀεσερί’ κ’ ἐποίκανε φαεῖα.
Δάκρα νὰ τρών’ δάκρα νὰ πίν’ν, ἐμᾶς ποὺ θὰ χωρίξ’νε
θὰ καίω τ’ ὀσπιτόπα ’τουν, τὰ ὑστερ’ν’ ᾶς νουνίζ’νε.
Δα̤ρμένεψον θεία τὸν γιό σ’, ἐμέναν μὴ πειράξῃ
σὰ δύο ’κ̌ὶ χαρίζ’ ἀτο, ἀποπίσ’-ι-μ’ μ’ ὐλάξῃ.
Δάσκαλε, ἄφ’ς τὰ γράμματα. ’πιδέβα τὰ παιδία
ἡ ψ̌ή σ’ πα πῶς ‘κ̌’ ἐπέξεψεν, τ’ εὔκαιρα τὰ χαρτία;
Δα̤τάχτ’ τὴ θεατέρα σου μ’ εὐτάῃ με καὶ θυμώνω
κι ἄλλο σ’ ὀσπίτι σ’ ’κ̌’ ἔρχουμαι καὶ ἄλλο ’κ̌ὶ σουμώνω.
Δα̤τρέ, γιὰ τέρ’ καὶ λάρωσον τ’ ἐμὸν τ’ ἀγάπ’ς τὸ χ̌έρι
τὰ πόνα θ’ ἄλλο ’κ̌’ ἐπορεῖ, ἀτὲ νὰ ὑποφέρῃ.
Δα̤τρέ, νὰ ποδεδίξω σε, μ’ ἀκοῦς ντὸ λέει σ’ ἡ μάννα μ’
μὴ λογαράῃς τὰ ἔξοδα, λάρωσον τὴν τρυγόνα μ’.
Δα̤τρέ, τέρεν ντὸ ἔπαθεν, ἀοῦ τ’ ἐμὸν τ’ ὀμμάτι
θαρρεῖς ἐκαρφώθεν ἀπές’, ἕναν ξυλί’ κομμάτι.
[Δαφνοπόταμε] μ’ τὰ νερά σ’ καὶ ντό πολλὰ ἀράζ’νε
π’ ἀκούν’ τὸ βοετὸν ἀτουν, ἀπομακρὰ τρομάζ’νε.
[Δαφοῦντα] μ’ τὰ σοκάκια σου, [δαφοῦντα] μ’, τ’ ὀσπιτόπα σ’
πέει με ποῖον τσ̌όλ’ ἔφαεν, τ’ ἔμορφα τὰ παιδόπα σ’;
Δέβα ’ρώτα καὶ τέρ’ ντό λέν, ἀνθρῶπ’ οἱ μερακλῆδες
τ’ ἄσπρον τὴ ζῆς’ ἀπάν’ τῆ ’ῆς, ζοῦν’ ἀτο οἱ πεκρῆδες.
Δείχ’νε με νέισσαν κ’ ἔμμορφον, δίγ’νε με σεραντάραν
καὶ γιὰ τ’ ἀτὸ ἐπέρανε τῆ θεοῦ τὴν κατάραν.
Δεῖξο με δρόμον νἄρχουμαι, τὴ νύχταν ν’ ἀνταμοῦμες
τὸ σεβταλούκ’ αἴκον ἔν’, ὕπνον πα μὴ κοιμοῦμες.
Δίστιχα περιοχής Σταυρίν (Χαλδίας) Πόντου από την συλλογή του Δημητρίου Κ. Παπαδόπουλου (Σταυριώτου) Α΄ Μέρος
Διαλεκτολογία Πόντου - Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
