Μη το έναν; Τα δύο πά’ στραβά είναι! - Ανέκδοτη διήγηση Πόντου Συλλογὴ Ανδρ. Σουμελίδη
Εἶνας χωρέτες ἕναν βράδον ἐπέρεν τὸν γειτονάν-άτ’ κι ἐπῆγεν σ’ εἰνὸς κοριτσὶ ψαλάφεμαν. Σὴν στράταν σεΐτι͜α ἐπέγναν λέει τὸν γειτονάν-άτ’:
—’Ατώρα θὰ πᾶμε. Ἐγὼ ἕναν ξάϊ θὰ κουρφεύκουμαι καὶ θὰ λέγω πόσον βίον ἔχω. Ἐσὺ τέρεν κι ἤντι͜αν λέγω, δίπλασον-άτο. Ἐσέβαν σῆ κοριτσὶ τ’ ὁσπίτ’ ἀπές, ἐκάτσαν κά, καὶ ἀτὸς ἐσκάλωσεν τῆ κοριτσὶ τὸ ψαλάφεμαν.
—Μὲ τῆ Θεοῦ τὸ θέλημαν καὶ τ’ ἐσέτερον τὴν εὐχ̌ήν, λέει-άτς, ἔρθα νὰ ψαλαφῶ τ’ ἐσέτερον τὸ κορίτς, σ’ ἐμὸν τὸν παιδά̤ν. Καὶ μ’ ἐθαρρεῖτε, ἀτόσον πὰ ἀνέχι͜ετος κ̌ι εἶμαι. Ἔχω ἕναν ζευγὰρ βούδια…
—Ντὸ ἕναν ζευγάρ’, δύο ζευγάρια ἔχ̌’! λέει ὁ σύντροφος-άτ.
—Ἔχω δύο χτήνια, δέκα πρόγατα, δύο μουστάρια, ἕναν ἄλογον…
—’Εσεῖν μ’ ἀκούτεν ἀτὸς ντὸ λέει, εἶπεν ὁ σύντροφος-άτ’. ’Ατὸς ὅσον ντὸ λέει-σασε, τὰ διπλᾶ-τουν ἔχ̌’!
—’Ατώρα ὅσον βίον ἔχω, ἔκσετ’-ἀτὸ ἀσὸ στόμαν τ’ ἐμὸν καὶ τῆ συντρόφι-μ’. Γιὰ τὸν παιδὰν πὰ ἄν θέλετεν νὰ μαθάνετεν ντὸ σύλεγος ἔν’, ἐγὼ τὴν ψ̌ύμ’ θέλ-ατο. Ψέμματα κ̌ι ἐπορῶ νὰ λέγω. Τ’ ἔναν τ’ ὀμμάτν-άτ’ βαρέα ’κ̌ι ἐλέπ’…
—Μὴ τὸ ἔναν, εἶπεν ὁ σύντροφος-άτ’, τὰ δύο πὰ στραβὰ εἶνε!
Λεξιλόγιον: Ψαλάφεμαν=ζήτηση (ἐδῶ: νὰ ζητήσῃ ὡς σύζυγον)· κουρφεύκουμαι=παινιέμαι· ἀνέχιετος=ἀνεχής. Διαλεκτολογία Πόντου, Ιδιωματισμοί της Ποντικής Διαλέκτου, λήμματα, ερμηνεία, ετυμολογία, διηγήσεις, θρύλοι, μύθοι
Μη το έναν; Τα δύο πά’ στραβά είναι! - Ανέκδοτη διήγηση Πόντου Συλλογὴ Ανδρ. Σουμελίδη - Πηγή: Ποντιακά Φύλλα 1958
Διαλεκτολογία Πόντου - Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
