Ο Ιερέας Παναγιώτης Χατζόπουλος Πλάτανα Τραπεζούντας 1901 Αμμοχώρι Φλώρινας 1981
Ο Παναγιώτης Χατζόπουλος γεννήθηκε στα Πλάτανα της Τραπεζούντας το 1901. Αποφοίτησε από το αστικό σχολείο του χωριού του και συνέχισε τις σπουδές του στο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας τρία χρόνια δουλεύοντας συγχρόνως στο κατάστημα των γονέων του, οι οποίοι είχαν επίσης εγκατασταθεί και ζούσαν εκεί.
Από παιδί διακρινόταν για την φιλομάθεια, την εργατικότητα, την αφοσίωση στην οικογένειά, για τη χριστιανική του πίστη και την απέραντη αγάπη του στην πατρίδα. Τον καιρό που βρίσκονταν οικογενειακώς στην Τραπεζούντα επισκέπτονταν συχνά το μοναστήρι της Παναγίας στο Πόζδεπέ (Μπόζ τεπέ) ηγουμένη του οποίου ήταν μια θεία της μητέρας του και αφοσιωνόταν στη μελέτη των ιερών γραφών της πλούσιας βιβλιοθήκης του. Όταν τα ρωσικά στρατεύματα αποχώρησαν από τον Πόντο το 1918, αναγκάστηκε και αυτός να ακολουθήσει με την οικογένειά του, η οποία έφυγε μαζί με τα ρωσικά στρατεύματα και με χιλιάδες άλλους Έλληνες του Πόντου στη Ρωσία. Ξαναγύρισε όμως μαζί με τους δικούς του στην Τραπεζούντα αλλά δεν κατάφερε να συνεχίσει τις σπουδές του στο Φροντιστήριο, γιατί στο μεταξύ είχαν δημιουργηθεί σοβαρά προβλήματα επιβίωσης για την οικογένεια του και σοβαρές ζημιές στο σπίτι του κατά την απουσία τους ώστε έπρεπε να δουλέψει με τα αδέλφια του για να τις αποκαταστήσουν. Ο Ιερέας Παναγιώτης Χατζόπουλος Πλάτανα Τραπεζούντας 1901 Αμμοχώρι Φλώρινας 1981. Με τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου και την ανταλλαγή που ακολούθησε ύστερα από τα γεγονότα της Μικράς Ασίας βρέθηκε και ο Παναγιώτης Χατζόπουλος με μερικά μέλη της οικογένειάς του το 1922 στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στο χωριό Αμμοχώρι του νομού Φλώρινας. Μη έχοντας άλλο τρόπο ζωής επιδόθηκε στην καλλιέργεια της γης κάνοντας τον αγρότη, χωρίς ωστόσο να απουσιάζει από τη Θεία Λειτουργία και τους εσπερινούς της εκκλησίας, φανερώνοντας έτσι την ιδιαίτερη κλίση που είχε στα θρησκευτικά. Το 1924 νυμφεύθηκε την Τραπεζούντια Παναγιώτα το γένος Μακρίδη και το 1934 χειροτονήθηκε εφημέριος του ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αμμοχωρίου, πραγματοποιώντας έτσι το μεγάλο του όνειρο. Ως την ημέρα που συνταξιοδοτήθηκε, στάθηκε υπόδειγμα φιλόστοργου οικογενειάρχη. Υπήρξε εξαίρετος ποιμενάρχης και αγαπήθηκε με ειλικρίνεια και αφοσίωση από όλους τους ενορίτες του. Δημιούργησε πολυμελή οικογένεια, 4 αγόρια και 4 κορίτσια και ότι δεν κατάφερε λόγω συνθηκών ο ίδιος για τον εαυτό του κατάφερε να το πραγματοποιήσει στα παιδιά του. Τα 5 από τα 8 έγιναν επιστήμονες. Ο παπα-Χατζόπουλος φλογιζόταν από ποντιακά πατριωτικά αισθήματα. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο δεν έπαψε ούτε στιγμή, μέρα και νύχτα να τρέχει από το ένα σπίτι στο άλλο και να επιστατεί το πλέξιμο των μάλλινων καλτσών και φανελών που ετοίμαζαν οι νοικοκυρές για τα μαχόμενα παλικάρια μας που πολεμούσαν μέσα στα χιόνια. Ήταν προστάτης και συμπαραστάτης όλων των οικογενειών των στρατευομένων ενοριτών του. Ήταν συνδρομητής και ευγενής υπηρέτης των στρατευμάτων που περνούσαν από την ενορία του ανηφορίζοντας για το μέτωπο. Υπερασπίστηκε στην κατοχή, προστάτεψε όσο μπορούσε και βοήθησε τους ενορίτες του Αμμοχωρίου, της Σιταριάς, του Αγίου Βαρθολομαίου, της Λεπτοκαρυάς και της Μελίτης, στα οποία λειτουργούσε εναλλάξ με εντολή της Ιεράς Μητροπόλεως της Φλώρινας. Και υπέφερε δεινά για τον ακέραιο πατριωτισμό του από τους εχθρούς του έθνους. Με την κατηγορία ότι δεν ήξερε βουλγαρικά συνελήφθη στις 17 Ιανουαρίου του 1944 από Βούλγαρους στρατιώτες που ήρθαν από το βουλγαροκρατούμενο Μοναστήρι. Ξυλοφορτώθηκε, βασανίστηκε βάρβαρα και μισοπεθαμένο τον κουβάλησαν επάνω σε ένα κάρο στη Φλώρινα με τη φροντίδα του Δεσπότη. Γίνηκαν έντονες διαμαρτυρίες από τον Μητροπολίτη στους Γερμανούς για τη βάρβαρη συμπεριφορά των συμμάχων τους, αλλά τι το όφελος; Η υγεία του Παπα-Χατζοπούλου είχε ήδη κλονιστεί και η σπονδυλική του στήλη είχε υποστεί τέτοιες κακώσεις ώστε να υποφέρει χρόνια και να υποχρεωθεί να υποβληθεί σε βαριά χειρουργική επέμβαση. Αλλά και στα μετέπειτα γεγονότα, όταν το Αμμοχώρι δέχτηκε 17 επιθέσεις, ο αδίστακτος πατριώτης παπα-Χατζόπουλος στάθηκε πρώτος στις επάλξεις με τα 40 Αμμοχωρίτικα παλικάρια εξουδετερώνοντας ολότελα τον εθνοκτόνο κίνδυνο που απειλούσε με εξαφανισμό τους ενορίτες του. Για όλα αυτά αξίζει να έχει «γαίαν ελαφράν» ο απελθών, άκαμπτος Πόντιος πατριώτης μας και να απομείνει αιωνία η μνήμη του. Κοιμήθηκε στη Νάουσα στις 27 Νοεμβρίου του 1981 σε ηλικία 80 ετών.
Ο Ιερέας Παναγιώτης Χατζόπουλος Πλάτανα Τραπεζούντας 1901 Αμμοχώρι Φλώρινας 1981 Πηγή: Ποντιακή Ηχώ της Αδελφότης Ποντίων "Παναγία Γουμερά" Αθήνα τεύχος 2ο Δεκέμβριος 1981 – Ιανουάριος 1982
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
