Ε! Θαρρείς μωρόν παιδίν είσαι, Εφτάρ' η κεμεντζέ σ'-ι,
τον κόσμον επαλάλωσες αρ με την κεμεντζέ σ'-ι,
κι αρ! ε ρίζα μ' ε στερέα μ'. . . . Χα χα χα ίσι͜α.
Εφτά ζευγάρια̤ και το τέκ' κρατούνε τα λαμπάδας,
κι η νύφε εσέβεν 'ς σο χορόν με τοι παρανυφάδας.
'Σ σην πόρτα σ' να εφύτρωναν έναν βούραν χορτάρια̤ ,
ν' εμπαίν'τς κι' εβγαίν'τς να τσ̌ιγναεύς με τ' άσπρα τα ποδάρια̤ ,
Έναν βούραν τσατσόπα λεφτοκαρί καντζόπα,
βάλλ' ατά σήν τσόπια̤ μου καντουρεύω κορτσόπα.
Τραγώδεσα τραγώδεσα, κι' εκόπεν το λαλόπο μ',
κόρη ντο έν' ντ' εποίκες ΄μεν ; και τρώγω το καρδόπο μ'.
