Έναν πιρνίν πιρνίτσικον και Κερεκήν ημέραν,
ο κύρ’ς ατ’ς πάει στην εγκλησ̆ά κι η μάνα τ’ς πάει σον γάμον,
κι εγώ ‘πεντρόπ’σα κι είπα ‘το "Κορτσόπον, αγαπώ ‘σε".
Μικρή νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά της
κι επέρεν το γιαλόν γιαλόν κι όλον το περιγιάλι
κι ευρίκ’ λαλάτζα̤ πλουμιστά κάθεται ‘κά και παίζει.
Κόρασον εκουρφεύκουτον: τον Χάρον ‘κ̆ι’ φοούμαι,
γιατί τ’ οσπίτα̤ μ’ είν’ ψηλά τ’ αυλό̤νας ι-μ’ πλατέα
γιατί και τα ν’αδέλφα̤ μου άξια παλληκάρα̤.
Τρείς καλογέροι απ’ του Μελά και τρείς του Βαζελώνα, καράβι βάζουν στα σκαριά με το Χριστός γεννάται.
Κι αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά στη θάλασσα το ρίχνουν, βάζουν κι ένα Ρωμηόπουλο λεβέντη καπετάνιο.
Εφτά καράβι͜α έτανε ‘ς της πόλης το πογάζι,
εντάμαν όλα̤ εχπάστανε σα Πλάτανα να πάνε.
