Ένα καράβι κρητικό. Δημώδες άσμα και χορός των Ελλήνων του Πόντου
Ένα καράβι κρητικό ούτε τρανό ούτε μικρό,
ούτε τρανό ούτε μικρό μόνο σαράντα δυό πηχών,
Εγιαμόλα τιραμόλα ήρθαν τα καράβια όλα.
Ένα καράβι κρητικό ούτε τρανό ούτε μικρό,
ούτε τρανό ούτε μικρό μόνο σαράντα δυό πηχών,
Εγιαμόλα τιραμόλα ήρθαν τα καράβια όλα.
Εσύ το κομενόχρονον και το χαϊρα̤σίζκον
ν-ας είχα κι ας εφίλνα σε σ΄ έναν ορμάν’ ησύζκον
Για τ’ εσέναν Αρμέν’ κουτάβ’ θα ρούζω ασήν ύ(ει)α μ’,
καρφούντανε τα λό(γ)ια σου και σ’ έρημον την καρδία μ’.
Το ραχ̆ίν χ̆ονίεται τζάνι μ’ αμάν παίρ’ ο ήλον λύεται γιάρ γιάρ αμάν,
εγώ τίναν αγαπώ τζάνι μ’ αμάν αδακές ‘κ̆’ ευρίεται γιάρ γιάρ αμάν.
Εγώ έμ’ π’ ετραγώδεσα εφτά νύχτας κ’ ημέρας,
΄ς ση Δεσποινίτσας τη χαράν, ΄ς ση Κωνσταντίν’ τον γάμον.