Έταιρον κι η λυγερή πάν’ ούλον τον ποταμόν,
έταιρον επέρασεν η κόρη ‘κ̆΄ επόρεσεν.

Εφτά ζευγάρα̤ και το τ̆έκ, τον ποπάν περκελών΄νε,
έρθεν η ώρα να θυμίζ’νε και ν’ αποκαμαρών’νε

Αβαράς πάντα λάσ̆κουμαι και για τ’ εσέν’ νουνίζω,
κάθουμαι σ’κούμαι πορπατώ την κάρδα̤ μ’ τυραννίζω.

Τη Δρουβανή το τραγώδ’ (Ευτυχίας Δ. Σωτηριάδου, Παρχαρί τραγωδίας)
Ντο θέλ΄τς Δρουβάν να γίνεσαι, ντο θέλ’τς να κατενίζεις;
Θέλω τη Ταύρ’ -ιμ’ το νερόν, τη Κασκαμπά το χ̆ιόνιν,