Έλα πουλί μ’ να χ̆αίρουμες εγώ είμαι γ͜ιολτζ̆ής-ι
και σο καρδόπο μ’ εδούλεψεν εβραίος δα̤μιρτζής-ι 

Ας έξερα ντ’ εγέντανε τη Γάρση τα χωρία,
μαναστήρα̤ κι’ εκκλησιά̤ς τ’ ελλενικά σχολεία.

Σύρον το μακρύν την καϊτέ σ’ ναι
άχ και-ν’ ακούγω τη λαλία σ’ ναι
αχ και-ν’ έλα πουλί μ’ σα ήμαρτα ναι
………………………………
έλα κουτούλα μ’ ‘κα έλα

(Ε)κατό δράμα̤ βούτουρον και πενήντα δράμα̤ μέλ’,
το γλυκύν το φίλεμαν έν’ απάν’ σο μεσημέρ’.