Κοιμάτ' αστρί, κοιμάτ΄αυγή, κοιμάται νιό φεγγάρι
κοιμάται κόρην έμορφη κοντά στο παλικάρι.
Το παλικάρι χαίρεται κι η κόρη αναζενάζει.
Βάλαμ' τις τάβλες αργυρές μαντήλια συρματένια,
βάλαν κι εμέ….ωχ αμάν γκέλ αμάν
βάλαν κι εμένα κερναστή στης τάβλας το κεφάλι.
Για να κερνώ τους άρχοντες και τις πραματευτάδες.
Εγώ κουρσάρος ήμουνα κι αφέντης μου κουρσάρος,
και ο μικρός μου αδελφός ήταν πρωτοκουρσάρος.
Μια Μπαρμπαριά κουρσεύαμε κι ο κόσμος μας τρομάζει.
Ο τσ̆ανταρμάς εφάνθεν, σ’ οσπίτα̤ ‘σουν κλωστέστεν,
ατώρα ατός εχάθεν, ελάτεν ‘ξάν χορέψτεν.
Ατοίν ΄ξάν πώς εφάνθαν, φυγάτεν εσείν νυφάδες,
επήγαν και ν’ εχάθαν, εβγάτεν ασ’ οτάδες.
Αν αποθάνω θάψτε ‘με σ’ έναν ψηλόν ραχ̆όπον,
ν’ ακούγω τσ̆οπάν’ σ̆ύριγμαν και γαβαλί λαλόπον.
