Τα πουλία τ’ αγλώσσωτα. Τίκ Γοργό Κιόλιας, Κάρς Καυκάσου
Τα πουλία τ’ αγλώσσωτα και σ’ έρημα πα ζούνε,
ατά εφτάνε σεβνταλούκ εγροικούν κι αγαπούνε.
Τα πουλία τ’ αγλώσσωτα και σ’ έρημα πα ζούνε,
ατά εφτάνε σεβνταλούκ εγροικούν κι αγαπούνε.
Τη σεβνταλή το καρδόπον πρέπ’ ν’ έχ̆ παραθυρόπον,
από μακρά να φαίνεται τ’ ατουνού το τερτόπον.
Σα ξένα έρημον πουλίν, βάϊ ν’ αηλί εμέν’,
κομμένα τα φτερόπα μ’, όϊ όϊ αμάν αμάν,
μακρά ας ση μάναν κι ας σον κύρ’, βάϊ ν’ αηλί εμέν’,
κι ας ούλια̤ τ’ αδερφόπα μ’, όϊ όϊ αμάν αμάν.
ΣηΤραπεζούντας το βαλίν είμαι-ν’ αγκαλεμένος,
με τ΄έναν έμορφον κορίτσ’ πως είμαι φιλεμένος.
Ας έμ’ν και σην Γαλλίανα γιαβρί μ’ κι άς έτον γιαβρί μ’ άμον πρώτα,
επέγνα και σο πανοϋρ και σον Περιστερεώτα.