Για τέρ’ μάννα μ’ ντο λέγ’νε ‘με τη χώρας τα παιδία,
λέγ’νε ‘με μάννα μ’ λέγ’νε ‘με κάτ’ αποθάν’τς και χάσαι.

Τα χώματα μ’ σ’ ομμάτα̤ ‘τουν, γιατί να αποθάνης;

Έναν πιρνίν πιρνίτσικον και Κερεκήν ημέραν,
ο κύρ’ς ατ’ς πάει στην εγκλησ̆ά κι η μάνα τ’ς πάει σον γάμον,
κι εγώ ‘πεντρόπ’σα κι είπα ‘το "Κορτσόπον, αγαπώ ‘σε".

Μικρή νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά της
κι επέρεν το γιαλόν γιαλόν κι όλον το περιγιάλι
κι ευρίκ’ λαλάτζα̤ πλουμιστά κάθεται ‘κά και παίζει.

Κόρασον εκουρφεύκουτον: τον Χάρον ‘κ̆ι’ φοούμαι,
γιατί τ’ οσπίτα̤ μ’ είν’ ψηλά τ’ αυλό̤νας ι-μ’ πλατέα
γιατί και τα ν’αδέλφα̤ μου άξια παλληκάρα̤.