Ανάθεμα αοίκ’ς γονέοις και άρ’ αοίκ’ς μαννάδες,
που ‘κ̆ι’ παντρεύ’ν τα κορτσόπα, να χ̆αίρουν οι γιοσμάδες.
Ανάθεμα, ανάθεμα, ανάθεμα σε μάϊσσα,
τρία λιρόπα για τ’ εσέν’ την μουφρεζέν εφάϊσα.
Η ξενιτιά κι ο θάνατος κι η ζωνταχωρισία.
Τα τρ(ί)α στη ζύγη τα 'βαλαν κι η ξενιτειά βαρεία.
Π’ ανάθεμά σε ξενιτειά, εσύ και τα καλά σου.
Πιότερες είναι οι πίκρες σου, παρά τα διάφορά σου.
Κατά τον τέταρτον χρόνον της βασιλείας Mαρκιανού του ευσεβεστάτου βασιλέως, ήτοι εν έτει υνδ΄[454], εγεννήθη ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Iωάννης ούτος, εν Nικοπόλει της Aρμενίας. Mαθών δε τα ιερά γράμματα, αφ’ ου οι γονείς του απέθανον, εμοίρασε τα υπάρχοντά του εις τους πτωχούς, και έκτισεν ένα Nαόν εις την Yπεραγίαν Θεοτόκον, και ησύχαζεν εις αυτόν ομού με άλλους δέκα Mοναχούς.
Αφέντη μ’ Αϊ Γιώργη μου, τίμιον καβαλλάρη,
αρματωμένος με σπαθιά και με χρυσό κοντάρι.
Κόρη μ’ απ’ άλλο μαχαλά, τι φτάει αδά ο νιόγαμπρο;
Ήρτεν (ν)α κλέφτει κόρη έμορφη και μαυρομάτα.
Άκουσ’, άκουσε νιόνυφος, και κυρά συμπεθέρα.
Άκουσε τι σε μήνυσε του νιόγαμπρου η μάνα: