Στη ζώνη των οροπεδίων του Πόντου οι καλύβες των «παρχαρίων», ως κτίσματα εποχικής χρήσης και συγκεκριμένης λειτουργίας, πληρούν τις λειτουργικές και κατασκευαστικές προϋποθέσεις μιας χρονικά περιορισμένης και υπό όρους διαβίωσης.
Οι αγροτικές κατοικίες της ζώνης των παραλίων είναι κυρίως διώροφες και συνοδεύονται από αρκετά βοηθητικά προσκτίσματα.
Ο χορός αυτός αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου και αναπαριστά τον τρόπο με τον οποίο έπεσαν το 1680 οι κοπέλες από την κορυφή του κάστρου της Πάφρας και παρέδωσαν τις ζωές τους στα ορμητικά νερά του ποταμού Άλυ κοντά στο χωριό Ασάρ.
Ο χορός αυτός έχει γρήγορες κινήσεις εμπρός και πίσω με σκυφτό το κεφάλι και με μια κάμψη του σώματος προς τα εμπρός και κάτω. Σύμφωνα με την παράδοση και από όσα έχουν αφηγηθεί Έλληνες Παφραίοι αλλά και από τα στοιχεία που υπάρχουν στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και στην Επιτροπή Ποντιακών Μελετών στην Αθήνα, το 1680, ο τερέμπεης του ποταμού Άλυ, Χασάν Αλήμπεης* στην προσπάθεια του να ωθήσει τους κατοίκους της Πάφρας να αλλαξοπιστήσουν, χρησιμοποίησε τα πιο απάνθρωπα μέσα.
Είναι αντάρτικος χορός πολύ ζωηρός και θεαματικός. Τον χόρευαν οι αντάρτες της Πάφρας συνήθως πριν από κάθε μάχη και σε ορισμένες περιπτώσεις μετά από τη μάχη εάν η έκβασή της ήταν νικηφόρα γιατί με αυτό τον τρόπο προσπαθούσαν να τονώσουν το ηθικό τους.
Με το χορό αυτό οι Έλληνες Παφραίοι του Πόντου καθώς και σχεδόν όλοι οι Έλληνες του Πόντου, τιμούν τη μεγάλη σιτοπαραγωγή την οποία ταυτίζουν με μια όμορφη ξανθή κοπέλα, η οποία όταν βλέπει γενικώς την παραγωγή των αγροτικών προϊόντων να αυξάνει, κυκλοφορεί χαρούμενη τραγουδώντας και χορεύοντας εύθυμους σκοπούς.