Ζυγώνω τα ογδόντα. Όταν ήμουν παιδί επτά ετών, έκαμα μαζί με τρία ακόμη παιδιά της ηλικίας μου μια εκδρομή στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά. Ήταν παραμονή του Αγίου Παύλου.

Η ζωή στο Τσ̆άμπασ̆η ήταν κάτι το ανώτερο από κάθε περιγραφή. Κατακάθαρα, κρυσταλλένια, τρεχούμενα, χωνευτικότατα νερά παντού. Πεύκα κι έλατα και πράσινο παντού. Ξηρό και υγιεινότατο κλίμα.

Μέντσον κι έπαρ' ‘με κορτσόπον μ' σην οτά σ', 
αγκαλιά̤στ' και φίλ' με ρίζα μ', μ' ερωτάς.

Τ’ ομμάτα̤ σ’ καίγ’νε τον πασ̆άν, τ’ οφρύδι͜α σ’ τον Αυγίτεν,
τ’ εμόν την κάρδι͜αν έκαψες να μη πας ΄ς σον Σταυρίτεν. 

Αναθεμά σε ξενιτά̤ν εσέναν και τo ‘κ͜ιάρι σ’,
τα σύνελ’κα μ’ υπάντρεψαν κι εγώ είμαι πεκιάρης.