Για τέρ’ μάννα μ’ ντο λέγ’νε ‘με τη χώρας τα παιδία,
λέγ’νε ‘με μάννα μ’ λέγ’νε ‘με κάτ’ αποθάν’τς και χάσαι.
Τα χώματα μ’ σ’ ομμάτα̤ ‘τουν, γιατί να αποθάνης;
Έναν πιρνίν πιρνίτσικον και Κερεκήν ημέραν,
ο κύρ’ς ατ’ς πάει στην εγκλησ̆ά κι η μάνα τ’ς πάει σον γάμον,
κι εγώ ‘πεντρόπ’σα κι είπα ‘το "Κορτσόπον, αγαπώ ‘σε".
Μικρή νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά της
κι επέρεν το γιαλόν γιαλόν κι όλον το περιγιάλι
κι ευρίκ’ λαλάτζα̤ πλουμιστά κάθεται ‘κά και παίζει.
Κόρασον εκουρφεύκουτον: τον Χάρον ‘κ̆ι’ φοούμαι,
γιατί τ’ οσπίτα̤ μ’ είν’ ψηλά τ’ αυλό̤νας ι-μ’ πλατέα
γιατί και τα ν’αδέλφα̤ μου άξια παλληκάρα̤.
Ας κόφτω με το μέλ’ στην συζήτηση που άνοιξε ο κ. Γ. Σουμελίδης και συνεχίζει ο κ. Π. Μελανοφρύδης. Το ξέρω ότι βρίσκονται και οι δυό τους καλά στο χωράφι τους και εάν υπάρχει παρείσακτος αυτός χωρίς άλλο είμαι εγώ. Τους ξέρω όμως τόσο καλόβουλους και τους δυό ώστε φόβο να μου θυμώσουν δεν έχω.
Απ’ όλες τις θρησκευτικές εορτές μόνο το Πάσχα δεν παρουσίαζε σχεδόν καμία παραλλαγή στον τρόπο του εορτασμού του σε όλες τις πόλεις του Πόντου. Ότι γράφουμε για το Πάσχα στην Τραπεζούντα, νομίζουμε ότι θα μπορούσε να γραφεί για όλες τις πόλεις του Πόντου.