Οἱ Κιμισχαναλὲτ’ πάντα ἐκουρφεύκουσαν γιὰ τὸ Φροντιστήριον ἀτουν, καὶ γιὰ τοὶ καλούς μαθητάς ἀτουν.—«’Σ σὴ Τραπεζοῦντας τὸ Φροντιστήριον ἔλεγαν τὰ παιδία γράμματα κ̌ι’ μαθᾶνε, λοῦσα καὶ τραγῳδίας μαθᾶνε».
Κάν ἐκατὸν πενῆντα χρόνια μπροστὰ ἀπὸ τουρκικὸν τὸ χωρίον τοῦ Γίδα ὁ Τζεποὺρ ογλὴς ὁ Μουσταφᾶ ἀγᾶς, ἀπέσ’ ’ς σὸν Κερασινὸν ἐκούϊζεν τὸν Μαυρόπουλον τὸν Γιωρίκαν (σεϊτὰν Γιωρίκα) καὶ τὸν ’Ἀβραμίδην τὸν Κωνσταντὴν.
Το καλὸν τὸ κλῖμαν & ’Σ σήν γλῶσσα μ’ απάν’ κ̌είται.. Δύο ανέκδοτες διηγήσεις εκ Τραπεζούντος Πόντου του κ. Γ. Χιαλή
Τη Παπανικόλα ο Θόδωρον ασ’ σην Κορόνιξαν, ο δέσκαλον, επένεν Χορτοθερή ’ς σο Ματέν κεκά με τη γατουρτσήδας.
’Σ σὴν Σόχτερεν ἐδιορίστεν ἕνας ’Ἐπεðλῆς τουρκόφωνος δέσκαλος, ποὺ μόλις ἔρθεν ἀσ’ σὴν Πόλ’ ὅπου ἐκτὸς ἀσ’ σὰ γράμματα, ἔμαθεν καὶ ψαλτικήν.
Ὁ Γερίκας ὁ Κούντουρον έτον πολλά ἄρχontαs. Οὒλα̤ τα καλά εἶχ̌εν, ἄμαν ‘ς σό χωρίον ἀτ τ’ ἀχουّλ-ν ἀτ πολλά κ̌’ ἐπεγα̤νέφκουσαν ἀτό, καί ’ς σά κοινοτικά κ’ ετάραζαν ἀτόν.