Νανία - (Νανούρισμα) Ποιητικό κείμενο του κ. Ηλία Α. Τσιρκινίδη
Νανία - (Νανούρισμα) Ποιητικό κείμενο του κ. Ηλία Α. Τσιρκινίδη
‘Ερθεν ο 'λαφρολάγγευτον ο Μάρτ'ς και «τίμι τίμι»
απάν' 'ς σα ποδορόπα του λεγνά—λεγνά τσουπία,
έκοντοστάθεν, χα θα ρούζ', έπλωσεν τα χ̌ερόπα τ'
με τα κλαδία τα χλωρά, τα πρωτοφυλλωμένα
κι' ολόερα ετέρεσεν, ετέρεσεν και είπεν:
«Τ' εμά τα πρωτοτσ̌ίτσ̌εκα τη παρχαρί' πλουμόπα».
Έβαλεν το χ̌ερόπον ατ' 'ς σο στόμαν, έσυγκλίστεν,
έπετσιγκώθεν κ' έπεκεί με τα πολλά τα γέλτα.
έποικεν «φούτ» ανέντροπον ο Μάρτ'ς ο καϋμενίτσον
κ' έδεβεν πλάν' και πάει και πάει ... Ατότε η ρομάνα
κατ' έκ'σεν, και ογλήγορα εξέβεν εξ', εστάθεν
κι' ολόερα ετέρεσεν. Πουδέν κανέναν 'κ̌ι είδεν.
Είδεν τα πρώτα μάραντα, τα πρωτοχαρεμένα
τα τσ̌ιτσ̌εκόπα και οπίσ' ξάν' 'ς σο μαντρίν εσέβεν.
'Σ ση μέσεν «τούπ» ελάγγεψεν 'Απρίλτς και χαρεμένος,
χωρίς να παίρ' αναπνοήν, έναν χορόν έπερεν,
ερχίνεσεν και χα αδά και χα εκεί τα χ̌έρα̤ τ'
και τα ποδάρα̤ τ', έθαρρείς θ' εκόπουσαν τα μέσα τ'
και είχεν χλωροτσ̌ίτσ̌εκα απάν' ατ' παρχαρέτ'κα
και σίτε 'γυροκλώσκουντον επρόφτασεν και είπεν:
«Όθεν δαβαίνω και πατώ μυρίζ' μανουσ̌ακέαν».
και «τάκ» έντωκεν τη μαντρί' την πόρταν και έπερεν
δρόμον και πάει, ασάευτον 'Απρίλτς ο τσ̌ιτσ̌εκίτσον.
Ξάν' έκ'σεν κάτ', ογλήγορα εξέβεν η ρομάνα,
ολόερα τ'ς ετέρεσεν, πουδέν κανέναν 'κ̌ι είδεν.
Είδεν τα δέντρα 'φύλλωσαν, τα χορταρόπα πλέον
και τα παρχαροτσ̌ίτσ̌εκα επλήθυναν κ' έκλωστεν
έπερεν το αρνόπον ατ'ς κ' εξέβεν εξ' 'ς σον ήλιον.
Έρθεν και ο Καλομηγάς τσ̌ιτσ̌εκοφορτωμένος
παρχαροκέφαλα και τα παρχαρομύτα̤.
Ένοιξεν την εγκάλαν ατ', απέσ' 'ς ση μέσ' εστάθεν
και είπεν: «Παρχαρόνερα και σείν πολλά τσ̌ιτσ̌έκα̤,
μέναν γνωρίζετεν ‘γω χαρεντερίζω τον κόσμον».
Κι' ασ' σο πρόσωπον έσκωσεν τα κλαδία
και «μάτς» έρθεν εφίλησεν 'ς σο μάγ'λον την ρομάναν,
η μάρ'σα είπεν: «Ήμαρτον, εγώ κανάν 'κ̌ι βλέπω».
Κι' ούς να καλονουνίζ’ α̤το είδεν ήλεν κι' ημέραν
είδ την Πλάσ' παντέμορφον, τα πέραν χαρεμένα
είδεν έρθαν οι παρχαρέτ' και τα παρχαροπούλα̤
κ' έπερεν σειρ πρώτα και τα τρανά αλμεγάδα̤
πέρεν και τον κρίαρον τον χρυσοκωδωνά̤τεν
κ' έρθεν 'ς σο «καλώς ώρισες» κ' έρθεν 'ς σο «καλώς έρθες».
Απόψ' τη Νύχτας άρχοντας, ο Φέγγον, καθισμένος
βασιλα̤κά 'ς σο σύννεφον τ' ασημοφωταγμένον
τον ουρανόν θ' αντιδα̤βαίν'. Τριγύλ'—τριγύλ' λωρία
απάν' ατ’ αστροπλούμιστα
κι' αγνά κλαδία ψεύτικα, καλόπλαστα με τ' άστρα
'ς σα χρυσοδάχτυλ' ατ' θα έχ̌'. Κι' ατόν θα παραστέκ'νε
φωτόστολοι, χρυσόστολοι,
ο Βραδινόν πρωτόλαμπος, το πρώτον φως τη Νύχτας
και τ' άστρεν, ο Εξίαστρον κι' ο Ζυγόν κι' ο Αυγήτες
τη Ουρανού τ' υστερνοπούλ' τ' υστερνοφωταγμένον.
Κι' όνταν θα έρται και σουμών' 'ς σ' εσόν το κρεββατόπον
θα κλώσ̌κεται και γελαστός, πουλί μ', θα χ̌αιρετά σε.
Είδες; Είδες ντο έμορφα είναι τα παιγνιτόρα τη νού;
κι' ατώρα ήσυχα κοιμήθ', χρυσόν πουλόπο μ'·
ποίησον νανία· {και εγώ τιδέν άλλο 'κ̌ι λέω}. Διαλεκτολογία Πόντου, Ιδιωματισμοί της Ποντικής Διαλέκτου, λήμματα, ερμηνεία, ετυμολογία, διηγήσεις, θρύλοι, μύθοι
Ηλίας Α. Τσιρκινίδης - Πηγή: Ποντιακή Εστία 1957
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία - Βασίλειος Β. Πολατίδης - www.kotsari.com
